Είδη και Ποσότητα Χρήματος στη Ζώνη του Ευρώ: Η Ελληνική Συμβολή


Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) κατηγοριοποιεί το χρήμα [1], ή τα νομισματικά μεγέθη (monetary aggregates) όπως τα ονομάζει η Τράπεζα της Ελλάδας (ΤτΕ), σε τρεις γενικές κατηγορίες. Τις ονομάζει στενό χρήμα (narrow money), «ενδιάμεσο» χρήμα («intermediate» money) και ευρύ χρήμα (broad money), ή M1, M2 και M3, αντίστοιχα. Συνέχεια ανάγνωσης

Η Καλύτερη Διέξοδος είναι το Σχέδιο «Προσωρινής» Εξόδου του Σόιμπλε


Η καλύτερη διέξοδος που βρίσκω είναι το σχέδιο «προσωρινής» εξόδου από το ευρώ, του Σόιμπλε. Προτείνω να δυσκολέψουμε την κυβέρνηση στην εφαρμογή του μνημονίου. Αλλά, δε χρειάζεται να το προτείνω –θα προκύψει. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι η εμμονή στο ευρώ από δεξιά και αριστερά μεγάλα κόμματα, μπορεί να οδηγήσει τον κόσμο σε ακραίες τοποθετήσεις στις εκλογές.

Προτείνω την έξοδο, γιατί δεν πιστεύω σε αυτή την Ευρώπη και ακόμη περισσότερο στο ευρώ, αν και θεωρώ ότι μπορεί να αλλάξουν λίγο, με τον καιρό. Θα πρέπει, όμως, να βρουν αντίσταση και όχι υποταγή. Θα πρέπει να βρουν απόρριψη, για να αλλάξουν.

Από καθαρά οικονομική σκοπιά, δεν έχουμε την παραγωγική ικανότητα να λειτουργήσουμε με τόσο ακριβό νόμισμα, όσο είναι το ευρώ. Το μόνο που καταφέρνουμε με το ευρώ είναι να διευκολύνουμε τις εισαγωγές και αυτό δημιουργεί διαρκή ανάγκη για δανεισμό. Το να μείνουμε στο ευρώ και να μειώσουμε το εισόδημά μας, ώστε να μην μπορούμε να αγοράζουμε τόσα πράγματα, με την ελπίδα ότι θα μειωθούν οι εισαγωγές, δε λειτουργεί, γιατί τα τοπικά παραγόμενα προϊόντα δεν έχουν πλεονέκτημα, καθώς παράγονται με κόστος σε ευρώ. Μόνο η προτίμηση των ελληνικών προϊόντων μπορεί να μας βοηθήσει, αλλά, όταν δεν υπάρχει αυθόρμητος λόγος (όπως η τιμή), διαρκώς ξεχνιέται αυτό (τα «μικρά» παιδιά είναι κακομαθημένα, θέλουμε φορεματάκι σαν της φίλης μας, κλπ).

Μίλα_για_τον_Εαυτό_σου

Ακόμα κι αν η ευρωζώνη μπορεί να αλλάξει, εμείς δεν είμαστε σε θέση να την αντέξουμε, δεδομένου του χρέους μας. Επιπλέον, η έξοδος προσφέρει μείωση χρέους (ακόμα και στην εκδοχή «προσωρινής» εξόδου του Σόιμπλε!!!). Αυτή είναι, λοιπόν, η πιο θεμιτή λύση. Εξασφαλίζει την σταδιακή μετάβαση, που το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν είναι σε θέση να προετοιμάσει και εγκλωβίζει τη χώρα σε μονόδρομους. Εξασφαλίζει την παραμονή στην ΕΕ και το γεωπολιτικό προσανατολισμό της χώρας, που έχει προσφέρει χρόνια σχετικής ασφάλειας από τις Τουρκικές διεκδικήσεις.

Η παραμονή στην ΕΕ δεν είναι μόνο ή κυρίως θετική, αλλά δεν είμαστε σε θέση να επιλέξουμε διαφορετική πορεία. Καμία κυβέρνηση ή κομματικός σχηματισμός δεν έχει καν πρόταση για βιομηχανικές πολιτικές, που να μπορούν να ανταπεξέλθουν στον ανταγωνισμό του νεοφιλελευθερισμού και στις κούρσες προς τον πυθμένα (race to the bottom) που υιοθετεί. Κούρσες προς τον πυθμένα στην εταιρική φορολογία, στο κοινωνικό κράτος, στους κατώτατους μισθούς και κούρσα προς την οροφή στην ανισότητα.

Τέτοιες βιομηχανικές πολιτικές ακόμα επιζητούνται, από τους προοδευτικούς των κοινωνιών. Για την ώρα, στην Ελλάδα, παραδίδουμε τις αλυσίδες παροχής για τα αγροτικά μας προϊόντα, σε 4 ιδιωτικές εταιρίες, πιθανότατα, μαζί με εγγυημένη την απώλεια της ποιότητας αυτών των αγροτικών προϊόντων. Μη με παρεξηγήσετε: πρόκειται για κάτι, μάλλον, καλό για το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας, αλλά παραδίδει τους αγρότες στο διεθνή ανταγωνισμό με μεγαλοαγρότες, όπου μετράει η ποσότητα κι όχι η ποιότητα, επειδή δεν έχουν τη δυνατότητα να φτάσουν τα προϊόντα τους στο ράφι και το κράτος αδυνατεί να σχεδιάσει κάποια στήριξη σε αυτό.

Οι Κασσάνδρες εναντίον της εξόδου από το ευρώ είναι υποστηρικτές συγκεκριμένων συμφερόντων. Προτείνουν μια πορεία που δεν είναι διατεθειμένος –ακόμα τουλάχιστον– να πάρει ο πληθυσμός, στην πλειοψηφία του. Δηλαδή, απαιτούν τη στροφή στην οικονομία της γνώσης, την έρευνα, την επιχειρηματικότητα και τις εξαγωγές. Όσοι δεν πάρουν αυτή την πορεία, μένουν φτωχοί και με μειούμενες κοινωνικές παροχές, όσο ο αριθμός τους αυξάνει. Πρόκειται για μια στάση αδιάφορη για την κοινωνία, που δεν της δίνει χρόνο ή στήριξη για να προσαρμοστεί, ή να αποφασίσει σχετικά και την εκβιάζει.

Η μόνη λύση που είναι καλύτερη από αυτή της «προσωρινής» εξόδου (καλύτερη, για την ευρωζώνη) είναι να επιτραπούν παράλληλα νομίσματα: παράλληλη έκδοση δραχμής και συμμετοχή στο ευρώ. Αλλά, ενδεχομένως αυτή η λύση δε θα μας δοθεί με «κούρεμα» του χρέους, οπότε, ενώ είναι καλύτερη, πιστεύω, για το ευρώ (βλ. εδώ την αναφορά της από τον Harold James, καθηγητή ιστορίας των οικονομικών), έχει μεγαλύτερο ή και ανυπέρβλητο κόστος για μας (αναφέρομαι σε χρονικό κόστος, σε συνθήκες ύφεσης, λόγω του βάρους του μη-βιώσιμου χρέους). Αρχίζουν, βέβαια, να ακούγονται κάποιες φωνές, που λένε ότι οι επικλήσεις μη-νομιμότητας διαγραφής χρέους εντός του ευρώ είναι αβάσιμες. Αλλά το παράλληλο, ασθενέστερο νόμισμα ή η πλήρης έξοδος από το ευρώ, είναι σημαντικότερες από τη μείωση του χρέους, γιατί περιλαμβάνουν έναν σημαντικό βαθμό ανεξαρτησίας, που τώρα η χώρα δεν έχει και είναι διαρκώς εγκλωβισμένη σε εκβιασμούς. Δε θα έδινα, λοιπόν, προτεραιότητα σε αυτή την πιθανότητα.


Στο πολιτικό επίπεδο, πιστεύω ότι πρέπει να «ανατρέψουμε» το κοινοβουλευτικό-κομματοκρατικό σύστημα, με απονομιμοποίησή του στις επόμενες εκλογές και να διεκδικήσουμε έλεγχο στην κοινοβουλευτική διαδικασία και την παρέμβαση μέσω της δυνατότητας ανάκλησης αλλά και εισήγησης προτάσεων νόμου με δημοψηφίσματα. Η διεκδίκηση πρέπει να είναι στην κατεύθυνση του συστήματος της Ελβετίας και υπάρχει εδώ και δεν πρέπει να ανακατευθεί με άλλα ζητήματα, επιμέρους πολιτικών αποφάσεων ή και άλλων θεμάτων αλλαγής του πολιτεύματος (πχ, κάποιοι μιλούν για προεδρική δημοκρατία). Έχω αναλύσει πως θα μπορούσε να αμφισβητηθεί το κύρος της σύνθεσης της βουλής και του εκλογικού νόμου παλαιότερα, με αφορμή τους αγανακτισμένους (βλ. εδώ). Δυστυχώς, αμφιβάλω ότι έχουμε αρκετούς πραγματικούς δημοκράτες στην κοινωνία μας, για να κινηθούμε με επάρκεια σε αυτή την κατεύθυνση.

Σύντομος σύνδεσμος: http://wp.me/p1AUd3-3x

Ανεργία στην Ζώνη του Ευρώ και Ευρω-μονόδρομος: Αποδομώντας την Ομιλία του Mario Draghi της 22ας Αυγούστου 2014


Η ομιλία του Mario Draghi για την ανεργία στη ζώνη του ευρώ, είναι συστηματική, σοβαρή, ενδιαφέρουσα και, ακόμα, μορφωτική! Αρχίζει ως εξής:

Κανείς στην κοινωνία δε μένει ανέγγιχτος από μια κατάσταση υψηλής ανεργίας. Για τους ίδιους τους ανέργους, είναι συχνά μια τραγωδία που έχει διαρκείς επιπτώσεις στο εισόδημα της ζωής τους. Για τους εργαζόμενους, ενισχύει την ανασφάλεια της εργασίας και υπονομεύσει την κοινωνική συνοχή. Για τις κυβερνήσεις, επιβαρύνει τα δημόσια οικονομικά και βλάπτει τις εκλογικές προοπτικές. Και η ανεργία είναι στην καρδιά της μακροπρόθεσμης δυναμικής που διαμορφώνει τον βραχυπρόθεσμο και μεσοπρόθεσμο πληθωρισμό, που σημαίνει ότι επηρεάζει επίσης τις κεντρικές τράπεζες. Πράγματι, ακόμα και όταν δεν υπάρχουν ρίσκα για τη σταθερότητα των τιμών, αλλά η ανεργία βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα και η κοινωνική συνοχή απειλείται, η πίεση προς την κεντρική τράπεζα να αντιδράσει πάντοτε αυξάνει.[1]

Στην υπόλοιπη ομιλία, ο Mario Draghi προωθεί αυτά που επιβάλλονται από τον ιδιόμορφο καπιταλισμό του σκληρού ευρώ. Θα μας πει ότι αυτή την περίοδο ορθά η ΕΚΤ και η νομισματική της πολιτική υποστηρίζει την ανάπτυξη (αναφερόμενος στα πρόσφατα προγράμματα ενθάρρυνσης των τραπεζών να δανείσουν στην πραγματική οικονομία [2]), αλλά ότι αυτό πρέπει να θεωρηθεί η ευκαιρία που έχουν τα κράτη για καταπολέμηση της διαρθρωτικής ανεργίας [3]. Συνέχεια ανάγνωσης

Η Αδυναμία της Δημοκρατίας Μπροστά στο Παγκόσμιο Οικονομικό Πρόβλημα και η Ανισότητα στη Μόρφωση


prison

 

Βιώνουμε εκείνη την ιστορική συγκυρία στην οποία η κοινωνία δεν αντιλαμβάνεται πια την παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα (η οποία κάνει πλέον πολύ έντονη και επιτακτική την παρουσία της, μέσα από την επιβολή της οικονομίας), στην οποία καλούμαστε να αντιδράσουμε. Ακόμα κι αν είχαμε την πραγματική δημοκρατία στα χέρια μας, θα πέφταμε σε σειρά λαθών μέχρι να αντιληφθούμε (αν ποτέ το πετυχαίναμε) πως το μεγάλο πρόβλημα έρχεται από έξω!!!

Θα λέγαμε, ίσως, ότι βασικό στοιχείο της Δημοκρατίας είναι η εμπιστοσύνη σε αυτούς που «δεν  αντιλαμβάνονται». Αυτοί πληρώνουν το τίμημα των αποφάσεων, αυτοί πρέπει και να τις παίρνουν.   Δυστυχώς, όμως, αν ρωτήσετε αυτούς που δεν καταλαβαίνουν –αυτούς που αναρωτιούνται τι να ψηφίσουν, αλλά δεν έχουν να προτείνουν κάτι άλλο από αυτό που προτείνουν τα κόμματα–, θα σας πουν ότι δεν μπορούν να καταλάβουν και κατά συνέπεια δεν έχουν, στην πλειοψηφία τους, κανένα σκοπό να προσπαθήσουν να καταλάβουν. Έτσι φτάνουμε στην ανάγκη για ηγέτες. Δεν πρόκειται για μια ιδιώτευση, όπως συχνά κατηγορείται, αλλά για μια αδυναμία της μεγάλης μάζας του πληθυσμού να παρακολουθήσει και να συμμετέχει στη συζήτηση πολύπλοκων πραγμάτων, όπως η οικονομία, για τα οποία καλείται να αποφασίσει. Και η απάντηση είναι: Θα ακολουθήσω κάποιο κόμμα! Ό,τι λέει το κόμμα!

Συνέχεια ανάγνωσης

Ξεκαθαρίζοντας τον Εκλογικό Νόμο: η Τελευταία Ευκαιρία της Δημοκρατίας!



Αν και υπάρχει διαρκής προσπάθεια συσκότισης της πραγματικότητας του εκλογικού νόμου σε σχέση με τα λευκά, πολλοί έχουν ήδη ενημερωθεί ότι τα λευκά δεν  προσμετρώνται στα έγκυρα (ερμηνευτικός νόμος 3434/2006, άρθρο 1). Ανεξάρτητα από αυτό, η κοινοβουλευτική μας «δημοκρατία» περιλαμβάνει στον πυρήνα της, δηλαδή στον εκλογικό νόμο, τρεις αμιγώς καλπονοθευτικούς μηχανισμούς. Σε προηγούμενο άρθρο μου («Μποϊκοτάζ του Εκλογικού Νόμου μέσω της Ψήφου»), εξέθεσα τους δύο μόνο από αυτούς και προσπάθησα να παρουσιάσω γραφικά την αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος από την αποχή, τα λευκά και τα άκυρα, που κατά τη γνώμη μου αποτελεί τη μεγαλύτερη παραχάραξη  της δημοκρατικής έκφρασης των πολιτών.

Εδώ, με κύριο οδηγό το πολύ κατατοπιστικό άρθρο της ΒΙΚΙΠΑΙΔΙΑ για το «Ελληνικό εκλογικό σύστημα», θα προσπαθήσω με παραδείγματα να αποκαλύψω όλες τις πλευρές της μαθηματικής φόρμουλας πλαστογράφησης της δημοκρατικής έκφρασης των Ελλήνων. Το σκεπτικό μου είναι ότι, σε αυτούς τους καιρούς έντονης αμφισβήτησης των πολιτικών και των κομμάτων, υπάρχει ακόμα η δυνατότητα να απογυμνωθεί η ψευδεπίγραφη δημοκρατία μας από το μανδύα του εκλογικού νόμου και να φανεί σε όλη της την ένδεια. Αυτή η δυνατότητα βρίσκεται στην αποδυνάμωση των κοινοβουλευτικών κομμάτων, με σκοπό την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω έγκυρων ψήφων σε εξωκοινοβουλευτικά κόμματα (που λαμβάνουν ποσοστό κάτω του 3%) κατά τυχαίο τρόπο. Συνέχεια ανάγνωσης

Σκέψεις πάνω στο Άρθρο του Νουριέλ Ρουμπινί «Πτώχευση και έξοδος από το ευρώ η λύση για την Ελλάδα»


Περί του άρθρου του Ρουμπινί (http://www.euro2day.gr/news/highlights/121/articles/658066/Article.aspx)…

Το κύριο συμπέρασμα του άρθρου είναι ότι, όποιο δρόμο και αν διαλέξει η Ελλάδα, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο βάθος της ύφεσης (μείωσης του ΑΕΠ), αλλά στο πόσο γρήγορα «θα χτυπήσουμε πάτο» ώστε μετά να αρχίσουμε να έχουμε ανάπτυξη. Το σχέδιο του κ. Ρουμπινί λέει ότι, για να μην έχουμε μια 10ετή ή 5ετή πορεία ύφεσης, μπορούμε να …πάμε κατευθείαν πάτο και μετά να ξεκινήσουμε από εκεί με ανάπτυξη!!! Συνέχεια ανάγνωσης

Μποϊκοτάζ του Εκλογικού Νόμου μέσω της …Ψήφου! (ή Τι κάνουμε στις Εκλογές)


Το εκλογικό σύστημα στην Ελλάδα περιλαμβάνει μια σειρά από νομικίστικες δικλείδες, που καταργούν κάθε έννοια δημοκρατίας, στον πολύ περιορισμένο βαθμό που η δημοκρατία θα μπορούσε να φορέσει το καπέλο της αντιπροσώπευσης, εξ αρχής. Φαινομενικά, η σημαντικότερη είναι η αρχή της ενισχυμένης αναλογικής, η οποία δίνει πλεονέκτημα σε ένα κόμμα όσο πιο μεγάλο είναι το ποσοστό που παίρνει επί των έγκυρων ψήφων –δηλαδή κάτι σαν καπιταλισμός με τις ψήφους! Με την πρόφαση της εύνοιας ισχυρών κυβερνήσεων, για χάρη της πολιτικής σταθερότητας, υφαρπάζεται από τα υπόλοιπα κόμματα ένας αριθμός εδρών (ανάλογα με το ποσοστό τους), έως ότου συμπληρωθούν 50 έδρες που πηγαίνουν σε όποιον σχηματίσει κυβέρνηση.

Συνέχεια ανάγνωσης