Ξεκαθαρίζοντας τον Εκλογικό Νόμο: η Τελευταία Ευκαιρία της Δημοκρατίας!


Αν και υπάρχει διαρκής προσπάθεια συσκότισης της πραγματικότητας του εκλογικού νόμου σε σχέση με τα λευκά, πολλοί έχουν ήδη ενημερωθεί ότι τα λευκά δεν  προσμετρώνται στα έγκυρα (ερμηνευτικός νόμος 3434/2006, άρθρο 1). Ανεξάρτητα από αυτό, η κοινοβουλευτική μας «δημοκρατία» περιλαμβάνει στον πυρήνα της, δηλαδή στον εκλογικό νόμο, τρεις αμιγώς καλπονοθευτικούς μηχανισμούς. Σε προηγούμενο άρθρο μου («Μποϊκοτάζ του Εκλογικού Νόμου μέσω της Ψήφου»), εξέθεσα τους δύο μόνο από αυτούς και προσπάθησα να παρουσιάσω γραφικά την αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος από την αποχή, τα λευκά και τα άκυρα, που κατά τη γνώμη μου αποτελεί τη μεγαλύτερη παραχάραξη  της εκλογικής έκφρασης των πολιτών (αν και όχι δημοκρατικής, γιατί τότε ένα αντιπροσωπευτικό σώμα θα έπρεπε να στηρίζεται σε κλήρωση).

Εδώ, με κύριο οδηγό το πολύ κατατοπιστικό άρθρο της ΒΙΚΙΠΑΙΔΙΑ για το «Ελληνικό εκλογικό σύστημα», θα προσπαθήσω με παραδείγματα να αποκαλύψω όλες τις πλευρές της μαθηματικής φόρμουλας πλαστογράφησης της δημοκρατικής έκφρασης των Ελλήνων. Το σκεπτικό μου είναι ότι, σε αυτούς τους καιρούς έντονης αμφισβήτησης των πολιτικών και των κομμάτων, υπάρχει ακόμα η δυνατότητα να απογυμνωθεί η ψευδεπίγραφη δημοκρατία μας από το μανδύα του εκλογικού νόμου και να φανεί σε όλη της την ένδεια. Αυτή η δυνατότητα βρίσκεται στην αποδυνάμωση των κοινοβουλευτικών κομμάτων, με σκοπό την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω έγκυρων ψήφων σε εξωκοινοβουλευτικά κόμματα (που λαμβάνουν ποσοστό κάτω του 3%) κατά τυχαίο τρόπο.

Απαιτείται, δηλαδή, μια στρατηγική ψήφος, για να απαλλαγούμε από την κομματική σαπίλα και τους μηχανισμούς που γίνονται κράτος εν κράτη ερχόμενοι στην κυβέρνηση και από τους πολιτικούς που απευθύνονται σε οπαδούς και σε κοπάδια ψηφοφόρων και που στηρίζουν το πρόγραμμά τους σε φανφάρες, κενές περιεχομένου, του τύπου «λεφτά υπάρχουν». Απαιτείται, πάνω απ’ όλα, η υπευθυνότητα των πολιτών, τόσο στην ψήφο τους, όσο και, γενικότερα, στην διεκδίκηση γνώμης στις αποφάσεις που παίρνονται για λογαριασμό τους. Ας αρχίσουμε, όμως, με την αποκαθήλωση της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» και το ξεσκέπασμα των μηχανισμών της.

Ο ΕΚΛΟΓΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ

1ονΗ αναφορά του εκλογικού νόμου σε ποσοστά «επί των έγκυρων ψήφων» διευρύνεται, πέραν των άκυρων, στην αποχή και στα λευκά. Το ποσοστό τους κατανέμεται αναλογικά σε όλα τα κόμματα. Έτσι τα αληθινά ποσοστά των κομμάτων επί του εκλογικού σώματος ανάγονται σε ποσοστά επί των έγκυρων ψήφων (σημαντικά λιγότεροι από το 100% του εκλογικού σώματος). Με αυτό τον τρόπο, απομονώνεται μεγάλος αριθμός πολιτών, που δεν εντάσσεται σε κάποιο «πολυσυλλεκτικό» κόμμα, ή γενικότερα δεν αποδέχεται το εύρος των επιλογών που του δίνει η «αντιπροσωπευτική δημοκρατία». Το ποσοστό όλων αυτών επί του εκλογικού σώματος, έφτασε τον Αύγουστο του 2011 περίπου το 50% και σήμερα πλησιάζει το 30% (με βάση τις τελευταίες δημοσκοπήσεις), οδηγώντας ταυτόχρονα στην κατάρρευση τα ποσοστά των κομμάτων εξουσίας. Είναι, δηλαδή, δημοσκοπικά μεγαλύτερο από αυτό του πρώτου κόμματος! Με άλλα λόγια, σχεδόν 1/3 έως και 1/2 του ποσοστού των κομμάτων οφείλεται σε (προέρχεται από) μη-έγκυρες ψήφους!!! (βλ. γραφική παρουσίαση παρακάτω).

2ον) Εκτός των μη-έγκυρων ψήφων (Αποχή-Λευκό-Άκυρο), όσα κόμματα δεν φτάσουν το 3% των έγκυρων ψήφων, δεν μπαίνουν στη βουλή. Εδώ αρχίζει η πρώτη φάση παραποίησης του εκλογικού αποτελέσματος και παραχάραξη της βούλησης του εκλογικού σώματος, με βάση την ενισχυμένη αναλογική: τα ποσοστά των υπόλοιπων κομμάτων (αυτών με άνω του 3% των έγκυρων ψήφων)  ανάγονται σε ποσοστά εδρών επί του αθροιστικού ποσοστού των κομμάτων που μπαίνουν στη βουλή (μικρότερο του 100%)[1]. Με άλλα λόγιαδηλαδή, σε ό,τι αφορά τον αριθμό εδρών στη βουλή, τα ποσοστά κομμάτων που δεν μπαίνουν στη βουλή, κατανέμονται αναλογικά στα κόμματα που μπαίνουν!!! (βλ. ΒΙΚΙΠΑΙΔΙΑ και «ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ», ΕΡΩΤΗΜΑ 1ο, του Κ. Σκανδαλίδη). Είναι, όμως, σημαντικό ότι αυτά τα ποσοστά είναι συνήθως αθροιστικά μικρά (5%–10%).

3ον) Τέλος, ο αριθμός εδρών επί του οποίου εφαρμόζονται τα ποσοστά που προκύπτουν (αυτός που χρησιμοποιείται στον υπολογισμό του εκλογικού μέτρου), περιορίζονταν μέχρι σήμερα στις 260 από τις 300 έδρες, αλλά για τις εκλογές του 2012 θα ισχύσει η τροποποίηση του νόμου 3636/2008 του Π. Παυλόπουλου. Σύμφωνα με αυτήν, οι έδρες που μοιράζονται στα κόμματα με άνω του 3% έγκυρους ψήφους είναι μόνο 250. Οι υπόλοιπες 50 έδρες δίνονται «μποναμάς» στο 1ο κόμμα, ή το συνασπισμό συνεργαζόμενων κομμάτων με το μεγαλύτερο μέσο όρο ποσοστών! Κατά συνέπεια, το πρώτο κόμμα (ή ο κυβερνητικός συνασπισμός), χρειάζεται αντί για ποσοστό 151/300=50,33% επί των έγκυρων ψήφων, μόνο 101/250=40,4%, ή και λιγότερο, ανάλογα με το όφελος που έχει από τα κόμματα που δεν μπαίνουν στη βουλή.

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ

Οι δύο πρώτοι μηχανισμοί, παραπάνω, ανακατανέμουν ποσοστά του εκλογικού σώματος στα κόμματα που, τελικά, μπαίνουν στη βουλή. Είναι σημαντικό, να είναι πλήρως κατανοητό πως λειτουργεί αυτή η ανακατανομή. Έστω, για παράδειγμα, ότι έχουμε μόνον τρία κόμματα (τους ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ, τους ΚΟΚΚΙΝΟΥΣ και τους ΜΠΛΕ), που παίρνουν ακριβώς ίσο ποσοστό στις εκλογές (από 33,33%), όπως φαίνεται στο Σχήμα 1 (πάνω). Αν η αποχή μαζί με τα λευκά και τα άκυρα (όλα μαζί «μη-έγκυρα») ήταν 33,33% (⅓ του εκλογικού σώματος), τότε 11,11%  από καθένα από τα τρία κόμματα (το ⅓ του συνολικού ποσοστού του) οφείλεται στο 33% των «μη-έγκυρων» ψήφων και η πραγματική κατανομή του εκλογικού σώματος είναι αυτή που φαίνεται στο Σχήμα 1 (κάτω).


Σχήμα 1: Πάνω, τα ποσοστά των έγκυρων ψήφων. Κάτω, η πλήρης εικόνα του εκλογικού σώματος.

Αν οι «μη-έγκυρες» ψήφοι ήταν 50%, τότε ένα ποσοστό 16,66% από καθένα από τα τρία κόμματα (½ του συνολικού ποσοστού του) θα οφείλονταν στις «μη-έγκυρες» ψήφους. Αν, λοιπόν, στις πραγματικές εκλογές, ένα τέτοιο ποσοστό «μη-έγκυρων» ψήφων γίνονταν έγκυρες ψήφοι σε κάποιο από τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα, τότε τα «ΛΟΙΠΑ» (αυτά που συχνά παρουσιάζεται και ως «ΑΛΛΟ ΚΟΜΜΑ»), θα έφταναν το 50% και τα ποσοστά των κοινοβουλευτικών κομμάτων θα κατακρημνίζονταν στο μισό από τα σημερινά τους εκτιμώμενα επίπεδα!

Βέβαια, με βάση το 2ο μηχανισμό, αυτό το ποσοστό του 50%, κατακερματισμένο σε πολλά κόμματα που δεν μπαίνουν στη βουλή (με ποσοστό κάτω του 3% καθένα), θα ανακατανέμονταν και πάλι στα κοινοβουλευτικά κόμματα (αυτά που μπαίνουν), ως προς τις έδρες στη βουλή και, πιθανώς, δεν θα απέτρεπε τη σύσταση κυβέρνησης, με βάση τον εκλογικό νόμο. Προσέξτε, όμως, ότι η δήλωση ποσοστού 50% νομικά έγκυρων ψήφων στα «ΛΟΙΠΑ» είναι αναπόφευκτη στο εκλογικό αποτέλεσμα, σε αυτή την περίπτωση! Ταυτόχρονα, ο συνασπισμός κομμάτων που θα έβγαζε 151 βουλευτές, λόγω του μεγάλου ποσοστού στα «ΛΟΙΠΑ», θα χρειάζονταν αθροιστικό ποσοστό μόλις 20,2% (ή 26,93%, για «ΛΟΙΠΑ» στο 33,33%)!!! Αυτά αποτελούν πλήρη γελοιοποίηση του εκλογικού συστήματος και ξεκάθαρη ανάδειξή του σε αντιδημοκρατικό. Ως εκ τούτου, νομιμοποιεί κάθε είδους πολιτική κινητοποίηση και αντίδραση και επιτάσσει την αλλαγή του εκλογικού νόμου και τη συζήτηση επί του πολιτικού συστήματος.

Κάτι τέτοιο, βέβαια, θα απαιτούσε πάνω από 16 κόμματα στα «ΛΟΙΠΑ», ώστε να προκύψει για όλα ποσοστό κάτω του 3%. Αν, με «ΛΟΙΠΑ» κόμματα στο 33%-50%, σημαντικός αριθμός ξεπερνούσαν το 3% (δηλαδή, ξέφευγαν πλέον από το χαρακτηρισμό «ΛΟΙΠΑ»), τότε η ακυβερνησία θα ήταν πιθανή, καθώς τα σημερινά κόμματα εξουσίας, αποδυναμωμένα κατά το ⅓ ή και το ½ της δύναμής τους, θα έπρεπε να συνεργαστούν με κάποια μικρά κόμματα. Δυστυχώς, αυτό το ενδεχόμενο είναι δύσκολο, επειδή το ΛΑΟΣ θα ήταν από τα πρώτα κόμματα που θα έμπαινε στη βουλή και έχει επιδείξει ήδη την αρέσκειά του στην εξουσία! Με τη συνεργασία του ΛΑΟΣ και ενδεχομένως της Δημοκρατικής Συμμαχίας, τα δύο μεγάλα κόμματα θα μπορούσαν και πάλι να σχηματίσουν κυβέρνηση (βλ. παράδειγμα παρακάτω). Είναι σημαντικό, για αυτό το ενδεχόμενο, να αποδυναμωθεί και το ΛΑΟΣ και η Δημοκρατική Συμμαχία, μαζί με τα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα!

Αν υποθέσουμε ότι η αποχή και τα λευκά/άκυρα δεν οφείλονται σε ανθρώπους που αδιαφορούν για την πολιτική και τη δημοκρατία, αλλά σε πολίτες απογοητευμένους από τη λειτουργία του πολιτεύματος, η πιο μεγάλη νοθεία του εκλογικού αποτελέσματος προέρχεται, καταφανώς, από τον 1ο μηχανισμό. Η συγκάλυψη της αποδοκιμασίας του πολιτικού συστήματος και των κομμάτων από μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος και η ανακατανομή του ποσοστού του  στα κοινοβουλευτικά κόμματα, επιτρέπει το σχηματισμό κυβερνήσεων με επίπλαστα μεγάλα ποσοστά (40%-42%), «νομιμοποιώντας» την ενισχυμένη αναλογική. Αν αυτός ο κόσμος ψήφιζε έγκυρα και όχι κόμμα που είναι ήδη στη βουλή, οι ψήφοι του θα ήταν πολλοί περισσότερες από αυτές του κυβερνητικού συνασπισμού και έγκυρες! Συγκριτικά, ο 2ος μηχανισμός ανακατανέμει τις έδρες ενός  5%-10%, που συνήθως πηγαίνει στα «ΛΟΙΠΑ» και ο 3ος «δωρίζει» στο πρώτο κόμμα ένα επιπλέον ποσοστό 16,66% (50/300) των εδρών (που, όμως, το κλέβει αναλογικά από όλα τα κόμματα που μπαίνουν στη βουλή).

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Θα τελειώσω αυτή την παρουσίαση των μηχανισμών πολιτικής διαχείρισης του εκλογικού αποτελέσματος από την ολιγαρχία του δικομματισμού, που μας κυβερνά περίπου 40 χρόνια, με ένα παράδειγμα των ανακατανομών στα ποσοστά που υφίσταται το εκλογικό αποτέλεσμα μέχρι να καταλήξει σε κατανομή εδρών, βασισμένο σε μια από τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις. Η επιλογή της δημοσκόπησης έγινε με γνώμονα την καλύτερη επίδειξη όσων περιγράφω παραπάνω. Σκοπός μου δεν είναι να ισχυριστώ ότι θα πετύχει αυτό που προτείνω, αλλά ότι αποτελεί μια καλή στρατηγική διαχείρισης της ψήφου, σε μια περίοδο που πάνω από 40% του εκλογικού σώματος δηλώνει ότι οι ερχόμενες εκλογές το ενδιαφέρουν λίγο ή καθόλου (Δημοσκόπηση της Κάπα Research για το Βήμα της Κυριακής).

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις της Κάπα Research, της Marc, της Alco, της MRB και της VPRC, που έγιναν όλες αυτό το Μάρτιο του 2012, αποχή, άκυρα και λευκά κυμαίνονται συνολικά μεταξύ 8,1% και 15,6% και αναποφάσιστοι+ΔΞ/ΔΑ μεταξύ 8,2% και 14%, ή συνολικά η αδιευκρίνιστη ψήφος μεταξύ 20,5% και 28,2% και είναι σε όλες «πρώτο κόμμα». Τέλος, όλες οι παραπάνω δημοσκοπήσεις παρουσιάζουν αυτές τις κατηγορίες, κάποιες αναλυτικά και άλλες μόνο συνολικά, κάποιες δίνουν ποσοστά με και χωρίς αδιευκρίνιστη ψήφο, ή και την τελική κατανομή εδρών, ενώ η VPRC παρουσιάζει ένα γράφημα, όπου το άθροισμα των ποσοστών είναι 125,6%, με άκυρα/λευκά/αποχή στο 25,6% και χωρίς αναποφάσιστους! Οι δημοσκοπήσεις αυτές έχουν παρουσιαστεί από κανάλια, εφημερίδες και περιοδικά μεγάλης ακροαματικότητας και κατανάλωσης, οπότε συνολικά δεν υπάρχει η τάση συγκάλυψης του εκλογικού αποτελέσματος.

α)        Το Προοιωνιζόμενο Εκλογικό Αποτέλεσμα

Τα τρία παρακάτω γραφήματα παρουσιάζουν την πρόθεση ψήφου με και χωρίς αδιευκρίνιστη ψήφο και τη βουλή που προκύπτει από αυτή, στη δημοσκόπηση της Marc για το Έθνος της Κυριακής. Παρατηρήστε την αύξηση των ποσοστών των κομμάτων στο δεύτερο γράφημα, καθώς επιμερίζονται τα «μη-έγκυρα» και τους αναποφάσιστους, για να δημιουργήσουν το προοιωνιζόμενο αποτέλεσμα. Στην κατανομή εδρών του τρίτου γραφήματος, για απλούστευση της παρουσίασης, η ΝΔ φαίνεται να παίρνει τις +50 έδρες της ενισχυμένης αναλογικής. Στην πραγματικότητα, αυτές πάνε από κοινού στο συνασπισμό ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, που θα πρέπει να σχηματιστεί για να υπάρξει κυβέρνηση και όχι μόνο στη ΝΔ. Άρα, συνολικά, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ θα κυβερνήσουν με ένα φαινομενικό 43,2%, που θα τους δώσει τελικά 172 έδρες στη βουλή, ενώ το «Άλλο κόμμα» θα παρουσιάσει μόλις ένα 11,2%.

Σχήμα 2: Πάνω, εκτίμηση ψήφου. Στη μέση, εκτίμηση ψήφου χωρίς αδιευκρίνιστη ψήφο (αποχή/άκυρο/λευκό και αναποφάσιστους). Κάτω, σύνθεση της βουλής. Όλα, με βάση τη δημοσκόπηση Μαρτίου 2012, της Marc.

β)        Μια Δυνατότητα Ανατροπής του Εκλογικού Αποτελέσματος

Το επόμενο σχήμα (πάνω γράφημα) παρουσιάζεται η περίπτωση που όλες οι αδιευκρίνιστες ψήφοι τοποθετούνταν έγκυρα σε κάποιο εξωκοινοβουλευτικό κόμμα, που παρόλα αυτά δεν μπαίνει στη βουλή (θυμηθείτε ότι χρειάζονται περίπου 15 εξωκοινοβουλευτικά κόμματα για να συμβεί αυτό). Σε αυτή την περίπτωση, 6 μόνο κόμματα μπαίνουν στη βουλή, καθώς δεν μπορούνε να εκμεταλλευτούνε υπέρ τους την αδιευκρίνιστη ψήφο, και τα υπόλοιπα συμμετέχουν στο «Άλλο κόμμα». Στο κάτω μέρος του σχήματος, δίνεται η αντίστοιχη βουλή που προκύπτει. Παρατηρήστε ότι το «Άλλο κόμμα» με 41,1% δεν παίρνει ούτε μία έδρα, ενώ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ «μπορούν» να κυβερνήσουν με μόλις 31%, που, μάλιστα, αντιστοιχεί σε 182 έδρες!!!


Σχήμα 3: Πάνω, εκτίμηση ψήφου με την αδιευκρίνιστη ψήφο από τη δημοσκόπησης της Marc να προστίθεται, υποθετικά, στο «Άλλο κόμμα». Κάτω, η σύνθεση της βουλής που θα προέκυπτε.


γ)        Μια πιο Δύσκολη Ανατροπή του Αποτελέσματος

Στα παρακάτω γραφήματα, παρουσιάζεται το ενδεχόμενο να μπουν στη βουλή ένας σημαντικός αριθμός μικρών κομμάτων, που στην αρχικής δημοσκόπηση της Marc φαίνονται να μένουν εκτός, ενώ τα υπόλοιπα ποσοστά της αδιευκρίνιστης ψήφου, πάνε και πάλι σε έγκυρες ψήφους σε εξωκοινοβουλευτικά κόμματα. Τα ποσοστά που τους δίνονται είναι χονδρικώς ανάλογα με την εμφανιζόμενη δύναμή τους στις δημοσκοπήσεις. Το αποτέλεσμα είναι τυχαίο, αφού, για παράδειγμα, μοιάζει απίθανο η συνδυασμένη δύναμη ΛΑΟΣ και Χρυσής Αυγής να είναι της τάξης του 10,5% στην κοινωνία, όπως παρουσιάζεται χάριν του παραδείγματος. Η κατανομή εδρών, που προκύπτει για τη βουλή, βγάζει τα δύο μεγάλα κόμματα, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, να παίρνουν και πάλι 31%, όμως συνολικά μόνο 142 έδρες (θεωρώντας δεδομένο ότι θα σχηματίσουν τελικά κυβέρνηση και θα πάρουν τις +50 έδρες) και άρα να μην μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση. Παρόλα αυτά, η πιθανότητα να μπουν στη βουλή το ΛΑΟΣ και η Δημοκρατική Συμμαχία, κάνει δυνατή μια συνεργασία που θα μπορούσε να δημιουργήσει κυβερνητική πλειοψηφία, αν και αδύναμη χωρίς και τα δύο αυτά μικρότερα κόμματα!

Σχήμα 4: Πάνω, εκτίμηση ψήφου, με την αδιευκρίνιστη ψήφο από τη δημοσκόπησης της Marc να προστίθεται, υποθετικά, σε διάφορα κόμματα που οριακά ξεπερνούν το 3% και στο «Άλλο κόμμα». Κάτω, η σύνθεση της βουλής που θα προέκυπτε.


Από το τελευταίο παράδειγμα, συνάγεται ότι η πιο πιθανή ανατροπή του αποτελέσματος βρίσκεται στην ψήφο σε εξωκοινοβουλευτικά κόμματα, που τελικά δεν μπαίνουν στη βουλή! Για αυτό, απαιτείται αποδυνάμωση του ΛΑΟΣ και της Δημοκρατικής Συμμαχίας και εντελώς τυχαία τοποθέτηση της ψήφου σε άλλο εξωκοινοβουλευτικό κόμμα.

Short link: http://wp.me/p1AUd3-13


[1] Το εκλογικό μέτρο, με το οποίο διαιρούνται οι έγκυρες ψήφοι του κάθε κόμματος, είναι {άθροισμα ψήφων όσων ξεπέρασαν το 3%} / {αριθμός εδρών}.

Advertisements

39 thoughts on “Ξεκαθαρίζοντας τον Εκλογικό Νόμο: η Τελευταία Ευκαιρία της Δημοκρατίας!

  1. Καλύτερα ψήφος σε «μικρό» κόμμα που θα μπει στην βουλή αλλά δεν θα συνεργαστεί με ΠΑΣΟΚ/ΝΔ/κλπ για συγκυβέρνηση, παρά σε κόμμα που δεν μπαίνει στην βουλή.

    Ψήφος σε κόμμα που δεν μπαίνει στην βουλή, είναι πρακτικά στην κατηγορία λευκά/άκυρα/αποχή.

    • Nick,

      Η ανάλυση είναι ξεκάθαρη. Αν ποντάρεις σε πολλά μικρά κόμματα που μπαίνουν στη βουλή, πρέπει να απευθυνθείς σε αυτούς που ψηφίζουν ΛΑΟΣ, Δημ. Συμμαχία, για να τους πείσεις
      να τα αποδυναμώσουν, ή να ποντάρεις ότι θα το κάνουν μόνοι τους.
      Αν θες να στηριχθείς σε αυτούς που αντιπαθούν το δικομματισμό, πρέπει να ακολουθήσεις τη στρατηγική που προτείνω εγώ.
      Λες, ισοδυναμούν με άκυρο/λευκό/αποχή άμα δεν μπει το κόμμα στη βουλή:
      ΟΧΙ! ***Αλλάζουν τα ποσοστά των άλλων κομμάτων***, με αποτέλεσμα
      1) Να παίρνουν πολύ δυσανάλογες έδρες από ποσοστό και
      2) Να εμφανίζεται καθαρό το ποσοστό της αποδοκιμασίας του δικομματισμού στα «ΛΟΙΠΑ» και μάλιστα μεγαλύτερο από του κυβερνητικού συνασπισμού (αν όλη η αποχή/λευκό/άκυρο ψηφίσει).
      Σε κάθε περίπτωση, είναι πολύ σημαντικό να ψηφίσουν αυτοί που αδιαφορούν και, λένε, θα απέχουν και τα λευκά/άκυρα να πάνε στα έγκυρα.
      Τα άλλα είναι γνώμες –καλοδεχούμενες!

  2. «»Από το τελευταίο παράδειγμα, συνάγεται ότι η πιο πιθανή ανατροπή του αποτελέσματος βρίσκεται στην ψήφο σε εξωκοινοβουλευτικά κόμματα, που τελικά δεν μπαίνουν στη βουλή! Για αυτό, απαιτείται αποδυνάμωση του ΛΑΟΣ και της Δημοκρατικής Συμμαχίας και εντελώς τυχαία τοποθέτηση της ψήφου σε άλλο εξωκοινοβουλευτικό κόμμα.»»

    Την Χρυση Αυγη την εφαγε ο δαιμων του τυπογραφειου φανταζομαι?

    • Η αναφορά στη Χρυσή Αυγή δεν έχει νόημα, αγαπητέ. Όποιος σκέφτεται ως πιθανό να την ψηφίσει, δεν ενδιαφέρεται καθόλου για οτιδήποτε έχει σχέση με δημοκρατία και τους στόχους αυτού του άρθρου, που είναι η δημοκρατική νομιμοποίηση της απέχθειας της κοινωνίας για τα δύο μεγάλα κόμματα και, για μένα τουλάχιστον, η αποβολή τους από το σύστημα εξουσίας! Πρόσεξε ότι, όλη η προσπάθεια του άρθρου είναι στο πως να επιτευχθούν αυτά *με δημοκρατική νομιμοποίηση*, έστω αυτή τη λειψή στην οποία έχουμε πρόσβαση.

      Η αναφορά σε τέτοια δημιουργήματα, που στη δημοκρατία βρίσκουν έκφραση (οριακά), αποτελεί ενασχόληση με τα πίτουρα, για μένα. Και ξέρεις τι γίνεται άμα ασχολείσαι με τα πίτουρα 😉

  3. Παράθεμα: Ανώνυμος

  4. Δεν μπόρεσα να διαβάσω προσεκτικά αλλά φαίνεται να υπάρχει διαφωνία με το παρακάτω άρθρο:
    http://www.nellypsarrou.com/index.php?option=com_content&task=view&id=309&Itemid=63

    Υποψιάζομαι ότι υπάρχει κάποια συνθήκη κατά την οποίο η ψήφος σε μικρά κόμματα μπορεί να ανατρέψει το πολιτικό σκηνικό και η οποία ίσως να πρέπει να τονίστει πιο πολύ.

    • Έχεις δίκιο. Μόλις εντόπισα το άρθρο και γράφω εκεί σχετικό σχόλιο. Δεν υπάρχει σημαντική διαφορά απόψεων. Απλώς, εγώ δίνω μεγάλη σημασία και *το προτείνω* ως την καλύτερη έξοδο από την κατάσταση, το παρακάτω.
      Η ψήφος σε μικρά κόμματα (τελικά με <3%), μπορεί να ευνοεί όλα τα άλλα κόμματα που μπαίνουν στη βουλή (όπως λέει η παραπομπή σου), αλλά *μόνο σε έδρες*. Τα ποσοστά που παίρνουν τα κόμματα παραμένουν μικρά. Στις δεδομένες συνθήκες, όπως αναλύω με νούμερα στο άρθρο, τα ποσοστά των "μεγάλων" κομμάτων μπορεί *αθροιστικά* να βρεθούν λιγότερα από το άθροισμα των μικρών που μένουν εκτός βουλής!!! Αυτό γιατί οι ψήφοι σε τέτοια μικρά κόμματα *είναι έγκυρη* χωρίς αμφιβολία και δεν μπορεί να παρακαμφθεί από τα ποσοστά. Το αποτέλεσμα είναι ότι η "κυβέρνηση" σε έδρες στη βουλή, μπορεί να μην έχει καμία νομιμοποίηση

      ***με ποσοστά μετρημένα στις εκλογές***.

      Αυτό δεν είναι καθόλου αστείο και δεν θα μπορεί κανείς να τα βάλει με τους διαδηλωτές μετά,
      ούτε θα μπορούν οι Ευρωπαίοι να υποστηρίζουν την κυβέρνηση! Το ζήτημα πλέον θα πάρει διεθνή αναγνώριση και θα γίνει *αναγκαστικά* συζήτηση για αλλαγή εκλογικού συστήματος και, ενδεχομένως, πολιτεύματος, αν το επιδιώξουμε!

      Αυτά … Τα αντιγράφω κι εκεί 😉

      • Νομίζω το πρόβλημα είναι ότι τα θετικά αποτελέσματα της ψήφου σε μικρά κόμματα εξασφαλίζονται μόνο αν αρκετοί (πολλοί!) ακολουθήσουν αυτή τη στρατηγική. Αν όχι τότε το αποτέλεσμα θα είναι το αντίστροφο.

        Αυτό σημαίνει ότι κανείς στα πλαίσια μιας τέτοιας εκστρατείας έχει να κάνει με την δυσκολία «συντονισμού» αλλά και με το ότι το σκεπτικό είναι λίγο πολύπλοκο για τον μέσο τηλεθεατή 🙂

        Οπότε τελικά όσοι αποφασίσουν να ακολουθήσουν αυτή τη στρατηγική μάλλον θα βοηθήσουν το πρώτο κόμμα παρόλες τις αγνές τους προθέσεις …

      • κατά τη γνώμη μου, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι το «αντίστροφο»: θα είναι το αναμενόμενο!

        Η μόνη συνέπεια μπορεί να είναι θετική, γιατί:
        α) οι ψήφοι *μετριούνται* και δεν πηγαίνουν σε κάποιο άλλο κόμμα και
        β) οι *έδρες*, που πηγαίνουν στα κόμματα με άνω του 3% (από αυτά με <3%), δημιουργούν μεγάλη *αναντιστοιχία* του αποτελέσματος σε ποσοστά και σε έδρες(!!!!) κι αυτό *εντοπίζει* το πρόβλημα του εκλογικού νόμου *και* παρουσιάζει συνειδητοποιημένους πολίτες!

        Έτσι το βλέπω εγώ, τουλάχιστον…

      • Με έπεισες!

        Τώρα αυτό που μένει να συμπυκνωθεί αυτό το μήνυμα σε 140 χαρακτήρες και να αρχίσει η διάδοση του 🙂

        «Ξέχνα τη βουλή. Στήριξε αυτούς που θα διαδηλώνουν απ’έξω την επόμενη μέρα. Ψήφισε εξωκοινοβουλευτικά κόμματα»

        Λέμε τώρα 🙂

  5. Πολύ καλή δουλειά, αλλά το βρήκα κουραστικό. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι κόπιασες. Αλλά καλύτερα συντόμευσέ το (ούτε εγώ τα καταφέρνω εύκολα).

    Νομίζω αρκεί να αρχίσεις με τα παραδείγματα του «γ'» και να ακολουθεί η εξήγηση.

    • Ίσως έχει κάποια βάση αυτό που προτείνεις, αλλά, στις ερωτήσεις που γίνονται συνήθως, αντιμετωπίζω προβλήματα πληρότητας της εξήγησης. Δηλαδή, πολλοί άνθρωποι ρωτούν διαφορετικά πράγματα και κάποια δεν απαντιούνται στο άρθρο (όταν αυτό μένει με εύληπτο τρόπο στα πιο κύρια σημεία του θέματος). Αυτό, με τη σειρά του, δημιουργεί εντυπώσεις και χάνεται το ενδιαφέρον, πριν αρχίσει να συζητιέται το θέμα!

      Ίσως, ο απαραίτητος βαθμός λεπτομέρειας μπορεί να μειώνεται με το κύρος που αποκτά ο αρθρογράφος…

  6. Πολύ καλό και άκρως διαφωτιστικό άρθρο.

    Μια μικρή συμπλήρωση στο:
    «η πιο πιθανή ανατροπή του αποτελέσματος βρίσκεται στην ψήφο σε εξωκοινοβουλευτικά κόμματα, που τελικά δεν μπαίνουν στη βουλή! Για αυτό, απαιτείται αποδυνάμωση του ΛΑΟΣ και της Δημοκρατικής Συμμαχίας και εντελώς τυχαία τοποθέτηση της ψήφου σε άλλο εξωκοινοβουλευτικό κόμμα.»

    Το «τυχαία» θα μπορούσε να αντικατασταθεί από «ενημερωμένη».

    Δημοσιεύουμε το άρθρο σας στο http://mikrakommata.gr.

    • Η γνώμη μου παραμένει όπως τη διατυπώνω. Ίσως να υπάρχει κάτι να μάθει κανείς από το να ενημερωθεί για τα μικρά κόμματα. Η προσέγγιση, όμως, του άρθρου είναι, μέσω της τυχαιότητας, να διασπαρθούν οι ψήφοι όσο γίνεται καλύτερα, ώστε τα μικρά κόμματα ***να παραμείνουν εκτός βουλής***. Αυτό χρησιμεύει στο να τονιστεί η διάσταση εκλογικών ποσοστών και εδρών στη βουλή, στο εκλογικό αποτέλεσμα.

      Η συνολική συγκέντρωση ποσοστών σε κόμματα που δεν μπαίνουν στη βουλή, *ξέρω* ότι εκπροσωπεί την αγανάκτηση που υπάρχει στην κοινωνία. Η συγκέντρωση ποσοστών σε μικρά κόμματα που τελικά μπαίνουν στη βουλή, *δεν ξέρω* αν εκπροσωπεί ή μπορεί να εκπροσωπήσει την κοινωνία.

      Η άποψή σας ότι μπορεί και χρειάζεται ενημέρωση, είναι καλοδεχούμενη, αλλά η δική μου δεν αλλάζει και είναι ότι πρέπει να κατευθυνθούμε προς μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στις προτεινόμενες λύσεις και στις αποφάσεις, μέσα από μετάβαση προς αμεσοδημοκρατικές δομές και πολίτευμα. Η δική μου άποψη *δεν είναι* υπέρ των κομμάτων (έστω και των μικρών), επειδή ακριβώς *δεν είναι* υπέρ της «κοινοβουλευτικής δημοκρατίας» (ανεξαρτήτως εκλογικού νόμου). Ο μόνος λόγος που υποστηρίζω την ψήφισή τους, *είναι στρατηγικός*. Βέβαια, βρίσκω τουλάχιστον ένα σοβαρό λόγο στην ενημέρωση για τα μικρά κόμματα κι αυτός έχει να κάνει με το ποιά *να μην* ψηφίσει κανείς!!!

      ΥΓ: Αν το θέλετε, τα κόμματα είναι δημιούργημα της μαζικής δημοκρατίας και της μαζικής-καταναλωτικής κοινωνίας και αυτές πρέπει να παραχωρήσει τη θέση της στην υπευθυνότητα του πολίτη, αν θέλουμε να πάψουν να μας χειραγωγούν και να μας ξεπουλάνε σε κάθε ευκαιρία! Όσο παραχωρούμε την εξουσία σε αντιπροσώπους για μεγάλα χρονικά διαστήματα, δεν μπορούμε να έχουμε δημοκρατία και αφήνουμε τη μοίρα μας σε μία ολιγαρχία που διαμορφώνει δικές της εσωτερικές πλειοψηφίες, οι οποίες, τελικά, δεν μας εκπροσωπούν. Αλλά, αυτά είναι ζητήματα μιας άλλης συζήτησης, που πρέπει να γίνει ξεχωριστά!

  7. Ο ΚΟΣ ΚΑΖΑΚΗΣ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΙΜΙΟΣ ΚΑΘΑΡΟΣ ΤΕΛΕΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ ΣΕ ΟΛΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΕΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ…..ΤΙΜΙΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΔΕΙΤΕ ΣΤΟ ΓΟΥΕΜΠ ΤΙΒΙ ΤΗΝ ΟΜΗΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΖΑΚΗ ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΡΡΡ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΕΝΔΡΙΟ ΣΤΟ 02.31.15, 15ΛΕΠΤΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΚΑΜΜΕΝΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΩΡΟΔΟΚΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ….http://www.livestream.com/epamwebtv/video?clipId=pla_0763fc34-6cba-497a-bfdf-e8d141b6e8b0&utm_source=lslibrary&utm_medium=ui-thumb, ΔΕΝ ΠΟΥΛΗΣΕ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ…ΞΕΚΑΘΑΡΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΠΑΜ ΠΩΣ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ…Ο ΠΟΙΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ ΣΟΒΑΡΟΣ ΚΑΙ ΤΙΜΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ….ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 300, ΝΕΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΕ Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΤΩΡΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΚΡΙΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ….ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ…..

    • Αγαπητέ, θα προτιμούσα να μην κάνουμε προπαγάνδα υπέρ κανενός εδώ πέρα. Προσωπικά, δεν εμπιστεύομαι ούτε τον κ. Καζάκη και, γενικότερα, κανέναν «χαρισματικό ηγέτη». Δεν χρειαζόμαστε τέτοιους –έχουμε (μαζί με τα εισαγωγικά).

      Το άρθρο αφορά τον εκλογικό νόμο και όχι αν «σου τα είπα», «μου τα είπες», «του τα είπε». Είτε καταλαβαίνουμε πως θέλουμε να ψηφίσουμε, είτε όχι και πρέπει να διαβάσουμε!

      Το τι λένε αυτοί που επιδιώκουν την ψήφο μας με αφήνει παγερά αδιάφορο. Κανείς τους δεν έφυγε από τη βουλή, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την καταστρατήγηση του Συντάγματος –ούτε ο Καμμένος, ούτε το ΚΚΕ, ούτε ο ΣΥΝ: *κανείς*. Είναι όλοι ακόμα εκεί, σαν μύγες γύρω από την κουτάλα με το μέλι!

      ***Σας καλώ όλους να τους αποδοκιμάσουμε!***

      Όσο για τον κ. Καζάκη, δυστυχώς, επιδιώκει εθνικιστικούς δρόμους (και οικονομικά, μάλλον, πιο δύσκολους για το λαό μας)!

  8. Κύριε Καββαδία, διάβασα και το άρθρο σας, και το ανάλογο της κας Ψαρρού. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω το μόνο σημείο στο οποίο διαφωνείτε είναι ότι η ψήφος στα κόμματα του >3% για σας θα ξεμπροστιάσει το σύστημα, ενώ για κείνην θα είναι ψήφοι που θα τις καταπιεί το σύστημα και θα πάνε χαμένες. Δηλαδή ξέρετε και οι δύο τι θα γίνει πρακτικά μ’ αυτές τις ψήφους αλλά έχετε διαφορετικές γνώμες ως προς τη συμβολική τους, ας πούμε, αξία.

    Υπάρχει τόση ανάγκη να καταδείξουμε το έλλειμμα δημοκρατίας της χώρας μας; Δεν είναι ήδη ηλίου φαεινότερο;
    Κατά τη γνώμη μου είναι πολύ επιτακτικότερη ανάγκη να βάλουμε στη βουλή αυτούς που θα μειώσουν τη δύναμη των επίφοβων κομμάτων. Οπότε δε συμφωνώ μαζί σας.
    Αφετέρου, αν οι απόψεις σας κυκλοφορήσουν σε πολλούς και τους επηρεάσουν, μπορεί η αύξηση των ψήφων σε κόμματα του >3% να φέρει τελικά κάποια από αυτά πάνω από το 3%. Οπότε …συμφωνώ μαζί σας!

    Εν πάση περιπτώσει ευχαριστούμε πολύ και για την ενημέρωση αλλά και για την προτροπή σε προβληματισμό.

    • Αγαπητέ,
      Καταρχήν, τα ποσοστά που κάνουν τη διαφοροποίηση είναι αυτά σε κόμματα που τελικά μένουν με κάτω του 3% (κι όχι άνω του 3%, όπως γράφετε εκ παραδρομής ή ηλεκτρονικού σφάλματος)..
      Δυστυχώς, το «ηλίου φαεινότερο,» στο οποίο αναφέρεστε, δεν είναι ακόμα αρκετά εμφανές, καθώς φαίνεται ότι δεν είναι ούτε σε σας προφανές ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι ανίκανα να κάνουν *οτιδήποτε* στο κοινοβουλευτικό μας σύστημα!!! Εκτός αν σας ικανοποιεί η στάση της αριστερά μέσα στο κοινοβούλιο, ή οι αγορεύσεις βουλευτών υπέρ των θέσεων που θεωρείτε σημαντικές, παρόλο που μετά, απλώς, πηγαίνουν στον κάλαθο των αχρήστων, ή, στην καλύτερη περίπτωση, σε κάποιο video στο youtube. Αυτά τα αποτελέσματα της «ενίσχυσης των κομμάτων της αντιπολίτευσης» προσωπικά μου είναι τελείως αδιάφορα! Προτιμώ να αμφισβητηθεί ευθέως το πολιτικό σύστημα και ο εκλογικός νόμος και να έρθει στην επιφάνεια η παντελής ***έλλειψη*** αντιπροσώπευσης της μισής σχεδόν κοινωνίας από την «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» και το θεσμό των κομμάτων!!!
      Τέλος, σας επισημαίνω ότι, όσο περισσότεροι ψηφίζουν *έγκυρα*, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να πιάσει κάποιος το εκλογικό μέτρο και το άρθρο μου στοχεύει κυρίως σε αυτούς που είναι είτε αναποφάσιστοι, είτε προβάλλονται ως αποχή/άκυρα/λευκά, οπότε δεν συμπεριλαμβάνονται στις «δυνάμεις» των κομμάτων. Άρα, αν πολλοί από αυτούς ψηφίσουν μικρά κόμματα, ***μειώνεται*** η πιθανότητα να μπουν κόμματα στη βουλή *και* μειώνονται τα ποσοστά των κομμάτων που μπαίνουν. Έτσι, αναδεικνύεται η πραγματική κατάσταση που είναι ότι έχουν περίπου ίση δύναμη, με τους ανένταχτους-αγανακτισμένους να υπερέχουν!

  9. Διάβασα με εξαιρετική προσοχή το άρθρο σας και ομολογώ με μπερδέψατε περισσότερο από ότι μου αποσαφηνίσατε ορισμένα ζητήματα.Η ουσιαστική διαφωνία είναι οτί ενώ ξεκινάμε με pure mathematics καταλήγουμε σε ορισμένα leaps of faith για να φτάσουμε σε συμπέρασμα,σε υποθέσεις δηλαδή που δεν ερμηνεύονται μαθηματικά,όπως:

    1)Ακρίβεια και πλήρης αποδοχή ένδειξης προθέσεων των δημοσκοπήσεων.
    2)Υποθέσεις για μετεκλογικές συνεργασίες.
    3)Προεξόφληση οτί ψήφος κατά του δικομματισμού=ψήφος κατά/υπέρ του μνημονίου.
    3)Υπόθεση οτί ο «εξωκοινοβουλευτικός» ψηφοφόρος είναι αυτός που θα βγεί στο δρόμο και θα αντιδράσει έξω από το Σύνταγμα..

    Για να χρησιμοποιήσω και ένα,εξαιρετικά τραβηγμένο θα ομολογήσω ανάλογο,το άρθρο σας είναι σαν να καταλήγει μία έρευνα στο συμπέρασμα οτί το αντίδωρο δεν είναι «σώμα και αίμα Χριστού»,επειδή κατά την εξέταση δεν είχε δέρμα,λίπος,αιμοπετάλια,ηωσινόφιλα και ουδετερόφιλα…

    Εύχομαι οι περισσότεροι,πάντως,όπως και εγώ,να το είδαν σαν μία ωραία αφορμή για περαιτέρω έρευνα και σκέψη.Προσωπικά,από τη μέχρι τώρα μελέτη μου,κατέληξα στο συμπέρασμα οτί η ιδανικότερη ψήφος είναι σε κόμμα που θα μπεί σίγουρα στη Βουλή και που,με τα μέχρι τώρα δεδομένα,δε φαίνεται διατεθειμένο να παραμείνει στη στυγνή αντιπολίτευση ή να συνεργαστεί με μνημονιακό κόμμα…

    • κ. Sergio Leone 13,

      Κάπως …ατυχώς μεξικάνικα μου τα λέτε. Μαζί με την κριτική σας, έχετε και το συμπέρασμά σας σε μορφή χαρακτηρισμών, πριν προλάβω να σας απαντήσω!

      1) Δεν κάνω καμία υπόθεση για την ακρίβεια των δημοσκοπήσεων και, μάλιστα, στο πρώτο άρθρο μου επί του θέματος τις αμφισβητώ. Επιπλέον, τις διαχειρίζομαι μόνο ως νούμερα (κι αυτό φαίνεται στον τρόπο που αναφέρω συνολικά τα αποτελέσματα όλων των δημοσκοπήσεων). Τέλος, πρέπει να λάβετε υπόψη σας ότι, οι δημοσκοπήσεις των μεγάλων σχετικών εταιριών προσπαθούν να βρεθούν κοντά στο αποτέλεσμα και δεν ξεφεύγουν πάρα πολύ στις προβλέψεις τους.

      2) Οι υποθέσεις μου για συνεργασίες επιβεβαιώνονται από την πραγματικότητα. Η κ. Μπακογιάννη δήλωσε ότι θα συνεργαστεί κι ο κ. Σαμαράς δεν θα συνεργαστεί με τον ίδιο τρόπο που ήταν και κατά του μνημονίου χωρίς διαπραγμάτευση και μένει να το δούμε. Για το ΛΑΟΣ δε συζητάω ότι οι υποθέσεις μου είναι λογικότατες –είναι προφανές ότι πρόκειται για εξουσιολάγνους.

      3) Δεν προεξοφλώ ότι «ψήφος κατά του δικομματισμού=ψήφος κατά/υπέρ του μνημονίου», καθόλου. Αντίθετα, θεωρώ ότι η ψήφος πρέπει να είναι κατά όχι μόνο του δικομματισμού, αλλά γενικώς του θεσμού των κομμάτων και του πολιτικού συστήματος της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας».

      4) Όσο για την υπόθεση ότι «ο ‘εξωκοινοβουλευτικός’ ψηφοφόρος είναι αυτός που θα βγεί στο δρόμο», έχετε δίκιο και στηρίζομαι σε δύο πράγματα για αυτή την υπόθεση: (α) θα πρόκειται για ένα ποσοστό της τάξης του κυβερνητικού συνασπισμού που *δεν* θα έχει καθόλου εκπροσώπηση στο κοινοβούλιο και, (β) θα αποτελεί σημαντικότατη αύξηση του συνολικού ποσοστού των εξωκοινοβουλευτικών κομμάτων, ώστε να καταδεικνύει *συνειδητή* ψήφο με *στρατηγική* και όχι, φυσικά, ότι ξαφνικά ενημερωθήκαμε για και πειστήκαμε από πολλά εξωκοινοβουλευτικά κόμματα.

      Όσο για την …επιστημοσύνη του άρθρου μου, σας ενημερώνω ότι το άρθρο είναι πολιτικό και μαθηματικοποιείται μόνο από τις ανάγκες της απομυθοποίησης των μαθηματικών του εκλογικού νόμου. Άλλωστε, στις μέρες μας, αυτοί που δεν μπορούν να κάνουν πολιτική καταφεύγουν συχνά σε τέτοια μαθηματικοποίηση για να συσκοτίσουν την ανικανότητά τους και με ευκολία παραδίδουν τη θέση τους σε τεχνοκράτες! Εσείς, μάλλον χωρίς να ανήκετε στους παραπάνω, παραμένετε κατά τη γνώμη μου στο επίπεδο των εύκολων συμπερασμάτων και της εύκολης κριτικής, είτε επειδή οδηγεί στις προειλημμένες αποφάσεις σας (πρόκειται δηλαδή για απλή σοφιστεία), είτε επειδή είναι δύσκολο να σκεφτείτε ανοιχτόμυαλα και να αλλάξετε τις απόψεις σας (άλλωστε είναι κι ένδειξη … ανωριμότητας;!), ακόμα κι όταν έχετε λάθος.

      • Ουάου!Εντάξει,τώρα έπιασα τα true colours σας.Δε χρειάζεται να συνεχίσω το υβρεολόγιο.Ευχαριστώ πολύ..

  10. Στις δημοσκοπήσεις καταλαβαίνω να μετρούνται τα ακυρα/λευκά/αποχή τσουβαλιασμένα. Στις εκλογές αν δεν πάω να ψηφήσω, πώς θα μετρήσουν κάτι που δεν υπάρχει καν?

    • Ακριβώς για αυτό πρέπει να πας να ψηφίσεις. Απλώς, προτείνω έναν τρόπο να μετρηθεί η ψήφος σου από το σύστημα και *να φανεί* ότι στην κατανομή εδρών απορρίπτεται ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας!

      …εκτός αν προτιμάς να απέχεις σιωπηλά και περιμένεις να σε σεβαστεί το σύστημα από μόνο του!

  11. Αγαπητέ,
    παρακαλώ μπορείς με πολύ απλά λόγια να μου απαντήσεις στις εξής δύο ερωτήσεις (γιατί με τα μαθηματικά δεν τα πήγαινα δυστυχώς ποτέ καλά):
    1)Τα λευκα και τα ακυρα ενισχύουν το πρώτο κόμμα, ναι ή όχι;
    2)Το bonus των 50 εδρών για το πρώτο κόμμα (ή τον κυβερνητικό συνασπισμό) μειώνεται αν μπούν πολλά κόμματα στη βουλή (π.χ. 8 ή 9 για να μιλάμε για την συγκεκριμένη πραγματικότητα που έχουμε μπροστά μας), ή όχι;

    Και μια τελευταία ερώτηση πάνω σε ένα θέμα στο οποίο δεν αναφέρεσαι στο άρθρο σου. Μήπως γνωρίζεις αν η ψήφος μου πάει χαμένη στην περίπτωση που π.χ. ψηφίζω σε έναν νομό με 3 εδρες που κατα παράδοση βγάζει ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ και εγώ επιθυμώ να ψηφίσω οποιονδήποτε άλλον;

    Ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων !
    Μ.Π.

    • Στο (1), τα λευκά και τα άκυρα (και η αποχή) ενισχύουν *όλα* τα κόμματα, που παίρνουν κάποιες έγκυρες ψήφους, στο τελικό ποσοστό τους, λόγω της κατάστασης που δείχνω στο Σχήμα 1. Η ενίσχυση είναι αναλογική με το ποσοστό του κάθε κόμματος –άρα ωφελούνται περισσότερο τα μεγαλύτερα κόμματα. Στη συνέχεια, τα κόμματα που μπαίνουν στη βουλή (με πάνω από 3%) ενισχύονται ξανά από το ποσοστό που έχουν συνολικά όσα έμειναν κάτω του 3%. Άρα, κάποια ποσοστά (που ενισχύθηκαν από αποχή/λευκά/άκυρα) ξαναενισχύουν *όλα* τα κόμματα που μπαίνουν στη βουλή. Και πάλι, η ενίσχυση είναι αναλογική με το ποσοστό του κάθε κόμματος.

      Στο (2), όχι, οι 50 έδρες μένουν 50 έδρες σε κάθε περίπτωση και δωρίζονται. Τα εκλογικά ποσοστά αφορούν *μόνο* τις υπόλοιπες 250!

      Στην τελευταία σου ερώτηση, η ψήφος σου *δεν* πάει χαμένη σε καμία περίπτωση. Δυσκολεύει τους βουλευτές επικρατείας αλλά και του νομού σου να βγουν, καθώς επιπλέον έγκυρες ψήφοι σημαίνουν ότι ένας βουλευτής χρειάζεται περισσότερες ψήφους για να βγει. Τέλος, δεν το ξέρω καλά αυτό, αλλά νομίζω, οι βουλευτές των μονοεδρικών περιφερειών νομίζω πάνε σε κάποιο κόμμα με συνεννόηση των κομμάτων, όταν πρέπει να διευθετηθούν διαφορές ψήφων που συνολικά δίνουν βουλευτές σε κάποιο κόμμα, αλλά τοπικά δεν συγκεντρώνουν επαρκή ποσοστά.
      Τώρα, αν ψηφίσεις κόμμα που δεν μπει τελικά στη βουλή, όπως προτείνω, τότε ***δεν*** επηρεάζεις τους βουλευτές που θα βγουν (τοπικά ή επικρατείας), καθώς σε έδρες τα ποσοστά τα επιμερίζονται αναλογικά τα κόμματα που μπαίνουν. ***Αλλά*** επηρεάζεις το ποσοστό των κομμάτων και αυτό οδηγεί στο να σχηματίζεται κυβέρνηση με μικρά ποσοστά (με 25%-35% να βγάζει πάνω από 151 βουλευτές) και αυξάνεις το, *έγκυρο* και *μετρήσιμο* στις εκλογές, ποσοστό των κομμάτων που δεν μπαίνουν τελικά στη βουλή, κάνοντάς το να πλησιάζει το ποσοστό της κυβέρνησης. Έτσι, ξεμπροστιάζεται ο εκλογικός νόμος και το πολιτικό σύστημα και νομιμοποιούνται και τυπικά οι διαδηλώσεις.
      Ανάλογα με το πως σκέφτεσαι, θα θεωρείς και τη δεύτερη περίπτωση χρήσιμη ψήφο (κι όχι χαμένη), ή δε θα τη θεωρείς έτσι. Στην πρώτη περίπτωση, πάντως, αν δηλαδή ψηφίζεις κόμμα που μπαίνει στη βουλή, δεν έχει σημασία αν εκλέγεται στο νομό σου, ή τουλάχιστον η ψήφος σου δε χάνεται.

      Ελπίζω να βοήθησα.

      • Αγαπητέ, Σταμάτη,

        ευχαριστώ πάρα πολύ για την διαφωτιστική και πολυ καθαρη απάντηση !

        Ωστοσο εντωμεταξύ βρήκα την εξής άποψη του συνταγματολόγου Η. Νικολόπουλου (βλ. http://www.youmagazine.gr/wordpress/2012/05/greek-elections-2012/), ο οποίος γράφει σε σχέση με το bonus το αντίθετο. Παραθέτω:

        «Σύμφωνα με τον καθηγητή Ηλία Νικολόπουλο, η κατανομή των εδρών σύμφωνα με το νόμο Παυλόπουλου, με τον οποίο γίνονται οι εκλογές, κατανέμει τις έδρες με βάση έναν πολλαπλασιασμό και μια διαίρεση.
        Οι έδρες ανά κόμμα κατανέμονται σύμφωνα με τον αριθμό των ψήφων που παίρνει ένα κόμμα επί 238 έδρες (αφαιρείται από τις 300 το πριμ των 50 εδρών καθώς και οι 12 επικρατείας) διά των εγκύρων ψηφοδελτίων. Δεν υπολογίζονται δηλαδή τα άκυρα, τα λευκά, η αποχή και οι ψήφοι σε κόμματα κάτω του 3%.Όσο μικραίνει ο παρονομαστής ευνοείται το πρώτο κόμμα (…)
        Ο εκλογικός νόμος, ο οποίος φτιάχτηκε στη βάση της πελατειακής σχέσης των ψηφοφόρων με τα κόμματα εξουσίας, γίνεται μπούμερανγκ από την ώρα που θα πιάσουν πολλά κόμματα το 3% που είναι το όριο εισόδου στη Βουλή. Έτσι, εκτός του ότι αυξάνεται το ποσοστό που απαιτείται για αυτοδυναμία, το πρώτο κόμμα παίρνει κουτσουρεμένο το δώρο των 50 εδρών.
        Δηλαδή με 3% ένα μικρό κόμμα παίρνει περίπου επτά έδρες. Αν τα κόμματα είναι πολλά, ο αριθμός των εδρών που μένει για το πριμ μπορεί να είναι κάτω από 50 έδρες. Κι αυτό γιατί κάθε κόμμα που μπαίνει στη Βουλή αφαιρεί από το πρώτο έξι με επτά έδρες».

        Ποια είναι η γνώμη σου; Ελπίζω να μην σε κουράζω φριχτά, αλλά είναι όλα τόσο περίπλοκα σε αυτό το απαράδεκτο σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, που αναρωτιέμαι αν τα ιδια της τα πλοκάμια τελικά…την πνίξουν.

        Και παλι ευχαριστώ !
        Μαρία

      • Λοιπόν, Μαρία, λυπάμαι που δεν πρόλαβα να σου απαντήσω πριν τις εκλογές, αλλά ταξίδευα χωρίς Η/Υ… Ο κ. Νικολόπουλος, στον οποίο με παραπέμπεις, είτε είναι ***πάρα πολύ κακός*** στα μαθηματικά, είτε χρησιμοποιεί την ιδιότητά του για να παραπλανήσει τον κόσμο, όπως ταιριάζει στις απόψεις του. Αυτά που λέει είναι, επιεικώς, ***ανεκδιήγητα***.

        Όταν μπαίνουν πολλά κόμματα στη βουλή, *παύουν* να παίρνουν από τουλάχιστον 7-8 έδρες και παίρνουν λιγότερες. Ο Σκανδαλίδης, που έγραψε/εισηγήθηκε τον εκλογικό νόμο (πριν την τροποποίηση των 40 –> 50 έδρες στο 1ο κόμμα του Παυλόπουλου), λέει επακριβώς:

        Οι 260 έδρες κατανέμονται με την απλή αναλογική σ’ όλα τα κόμματα που μπαίνουν στην Βουλή. Οι έδρες που αναλογούν σε κάθε κόμμα από τις 260 προκύπτουν από τον πολλαπλασιασμό του 260 επί το ποσοστό του κόμματος «ανηγμένο» στο 100%. Αν για παράδειγμα το ποσοστό που παίρνει ένα κόμμα (όλα τα ποσοστά επί των έγκυρων ψηφοδελτίων) είναι α% και το άθροισμα των ποσοστών όλων των κομμάτων που μπαίνουν στη Βουλή είναι β% (πάντοτε μικρότερο του 100%), οι έδρες που παίρνει το κόμμα είναι:

        α x 100 x 260
        --------------------
        β

        (δες http://www.skandalidis.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=113:vimakiriakis3&catid=39:arthra&Itemid=56)

        Εσύ, όπου λέει 260 βάλε 250 κι έχεις αυτό που ίσχυε στις εκλογές της 6ης Μαΐου.

  12. μου άρεσε η παρουσίαση του θέματος με διαφώτισε σε αρκετά σημεία.Ωστόσο θα ήθελα να ξέρω και πως «βγαίνουν¨» τα νούμερα σε σχέση με κάθε περιοχή και σε σχέση με το θέμα της επικρατείας. Δηλαδή αν κάποιο κόμμα πάρει 20 έδρες -με αυτό το εκλογικό σύστημα που περιγράφεις και το οποίο θεωρώ αληθές και εγώ-πόσες θα προέλθουν από τις ψήφους των πολιτών και πόσες θα είναι έδρες επικρατείας.Και τέλος οι περιοχές δεν παίζουν ρόλο;μπορεί ένα κόμμα που εκλέγει 5 βουλευτές να πάρει τους πρώτους 5 του και να βγουν όλοι από τη ζάκυνθο παραδείγματος χάριν;
    KAI ΣΕ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ. συμφωνώ μαζί σου ότι χρειάζονται άμεσες δημοκρατικές δομές.’Ενα υπουργείο άμυνας, ένα υπουργείο εξωτερικών(αν και αυτό δεν ξέρω ποιες αρμοδιότητες θα έπρεπε να έχει και αν χρειάζεται να εποπτεύεται από τους δήμους και κοινότητες) και τα υπόλοιπα από τους ΔΗΜΟΥΣ (ΥΓΕΙΑ ,ΠΑΙΔΕΙΑ,ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΟΛΑ) και πάλι με θεσμοθετημένο έλεγχο των πολιτών (οι δήμοι δεν είναι μακράν της διαφθοράς)
    ΩΣΤΟΣΟ αυτό δεν πρόκειται να γίνει για να είμαστε πρακτικοί και ειλικρινείς με τους εαυτούς μας. Δεν θα γίνει με εκλογές, δεν θα γίνει ακόμα και αν με τον πολύ έξυπνο τρόπο που προτείνεις φανεί το δημοκρατικό μας έλλειμμα. Όπως δεν βγαίνουν τώρα οι άνθρωποι στους δρόμους δεν θα βγούν και μετά το στρατηγικό σου κόλπο.Για να γίνουν άμεσες δημοκρατικές δομές θέλει αγανάκτηση που θα γίνει ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ με ότι σημαίνει αυτό. είσαι ικανός να παρακινήσεις τους συνανθρώπους σου για κάτι τέτοιο; εγώ δεν είμαι.Για αυτό θεωρώ ότι πρέπει να παλέψουμε το σύστημα όπως μπορούμε,ίσως ο καζάκης,’ισως εγώ,’ισως εσύ, ίσως κάποιος άλλος.Φιλικά…

    Παναγιώτης , από βόλο 35 χρονώ

    • Αγαπητέ Παναγιώτη,

      Εξαρχής, δεν ασχολήθηκα με την κατανομή των εδρών σε βουλευτές περιφερειών και επικρατείας, γιατί θεώρησα ότι πρόκειται για μια συναλλαγή μεταξύ των κομμάτων. Δε γνωρίζω, όμως, αν όντος υπάρχει νόμος που καθορίζει αυτό που νομίζω. Σε κάθε περίπτωση, το θεωρώ λίγο δευτερεύον, αφού ό,τι ψηφίζουμε αναγκαστικά θα συνυπολογιστεί σε βουλευτές του κόμματος που ψηφίζουμε, ακόμα κι αν δεν είναι της εκλογικής περιφέρειάς μας. Επίσης, κάποια στιγμή (πριν τις εκλογές ακόμα) άκουσα για το ενδεχόμενο να προέρχονται *όλοι* οι βουλευτές από λίστα (ασχέτως αν θα τους πούμε επικρατείας ή κάπως αλλιώς), πράγμα που, αν έχει δρομολογηθεί, είναι πολύ πιο σημαντικό…

      Συμφωνώ μαζί σου ότι ο κόσμος δε θα βγει εύκολα στο δρόμο. Προσωπικά, δε θέλω να βγει ο κόσμος εύκολα στο δρόμο. Δεν θέλω να επαναστατήσει ο κόσμος εναντίων 10%-20%-30%-40% «αντίπαλων» συνανθρώπων τους. Θέλω να επαναστατήσει για να φτιάξει νέο σύνταγμα. Για αυτό, δε θέλω να επαναστατήσει ο κόσμος πριν καταρρεύσουν τα κόμματα!!! Γιατί το σύνταγμα δεν πρέπει να γραφτεί από κόμματα. Το σύνταγμα θα πρέπει να προστατεύει, να διασφαλίζει τη λαϊκή κυριαρχία και όχι απλώς να την διακηρύσσει (σαν το σημερινό). Και η λαϊκή κυριαρχία πρέπει πρωτίστως να διασφαλίσει την επικράτησή της στους κρατικούς λειτουργούς! Για αυτό, το σύνταγμα δεν μπορεί να γραφτεί από αντιπροσώπους, γιατί αυτοί ποτέ δεν θα απασχολήσουν το μυαλό τους με το πως θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο σε βάρος τους! (Αν δεν το έχει δει, δες το «To be for the people, it must be by the people: Étienne Chouard at TEDxRepubliqueSqare«.)

      Συμφωνώ, επίσης, ότι πρέπει να βάλουμε το λιθαράκι μας στο να αλλάξει η στάση του κόσμου. Αλλά, ταυτόχρονα, νομίζω ότι ο κόσμος σωστά μετρά την αδυναμία του να αλλάξει τα πράγματα αυτή τη στιγμή. Χωρίς να το συνειδητοποιεί, ίσως, η κοινωνία αναμετριέται με την άγνοιά της. Άγνοια για το πως μας χειραγωγούν και μας κυβερνούν και άγνοια για το πως επιτυγχάνεται ο πλούτος μέσα στον οποίο ζούμε, αλλά και, αντίστροφα, το πως δημιουργείται το χρήμα που χρειάζεται για την πιο στοιχειώδη συναλλαγή. Προσπαθώντας να αντιμετωπίσει κανείς τις ασχήμιες σε αυτά τα ζητήματα και να προτείνει πιο δίκαιες εναλλακτικές, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της λύσης, συναντά 10%-20%-30%-40%-…90% «αντίπαλων» ανθρώπων, που πρέπει να αντιμετωπιστούν όλοι ως ίσοι. Πάνω από όλα, συναντά το ζήτημα του πώς να «μασηθεί» η πληροφορία και η γνώση και να φτάσει στον πολύ κόσμο. Όμως, ζούμε στην κοινωνία της γνώσης και ο κύβος ερρίφθη!!! Ταυτόχρονα, μπορεί ο χρόνος που μας μένει να μην επαρκεί…

      • Εν πρώτοις ευχαριστώ για την απάντηση. Επίσης αναιρώ τις απόψεις μου για την εξουσία στους δήμους.Είναι αλήθεια ότι οι αντιπρόσωποι διαφθείρονται όπως πολύ πετυχημένα έλεγε το βίντεο.ειδικά μου άρεσε η φράση αυτοί που είναι τα πιο ηθικά μέλη μας είναι αυτά που δεν θέλουν να κυβερνούν τους άλλους.Επίσης η κεντρική ιδέα ήταν να διαλέγουμε τους αντιπροσώπους μας με κλήρωση και όχι με εκλογές,και πραγματικά συμφωνώ με αυτό γιατί το έχω συζητήσει με άλλους καλοπροαίρετους και μάλιστα μάλιστα μορφωμένους συμπολίτες μου,και όχι το σύνταγμα προσέξτε αυτό παρακαλώ κύριε Καββαδία
        Οι διαφωνίες μου τώρα γιατί μέχρι τώρα συμφωνώ ουσιαστικά μαζί σας (ΚΛΗΡΩΣΗ αν κατάλαβα καλά).Δεν είναι το 40 ούτε το 30 ούτε το 20 % αυτοί που διαχειρίζονται την εξουσία μαζί μάλιστα με τους ανθρώπους, συνανθρώπους μας, των οποίων τα συμφέροντα εξυπηρετούν.ακόμα και το βίντεο μίλαγε για ένα ποσοστό 99 % φτωχών.Δεν ξέρω για αυτό το νούμερο άλλωστε φτωχός είναι μια διαφορετική έννοια σε κάθε χώρα(σκέψου την αφρική).Αλλά σε καμμιά περίπτωση δεν είναι το ποσοστό των πολύ πλούσιων και των διεφθαρμένων πολιτικών το 20 %.Πως θα ανατραπεί αυτή η κατάσταση δημιουργώντας μια αντιπρωσωπευτική δημοκρατία χωρίς επανάσταση,χωρίς ΑΙΜΑ, σκεψου την Ιστορία,ούτε εμένα με αρέσει αυτό που λέω…
        Και ας γίνουμε και λίγο ρομαντικοί και φιλόσοφοι,και ας υποθέσουμε ότι καταρρέουν τα κόμματα με επανάσταση η ‘οχι,σάπια είναι συμφωνώ μαζί σου.Ας μιλήσουμε για τις λεπτομέρειες στις οποίες κρύβεται ο διάβολος και για το σύνταγμα(στις οποίες κρύβονται οι ασφαλιστκές δικλείδες).Θα μπορείς άραγε να θέσεις ένα σύνταγμα 200-250 άρθρων προς ψήφιση σε ένα κοινό 10.000.000 ατόμων και δεν ξέρω εγώ πόσων ψηφοφόρων (γιατί να μην αποφασίσουν και οι δεκαεξάρηδες). Εννοείται ότι κάτι τέτοιο θα έκανε μια κυβέρνηση κληρωτών οχι εκλεγμένων.Προσωπικά συμφωνώ με αυτή την ιδέα αν και δεν νομίζω ότι ένα τέτοιο νομοσχέδιο θα το διαβάσουν όλοι,250 άρθρα ωχ αδερφέ μου.Αλλά και πάλι το σύνταγμα είναι αυτό που θα περιορίζει τις εξουσίες των κληρωτών(και αντιπρωσώπων μας) ,και πολλοί να το διαβάσουν πάλι καλά θα είναι.Όμως με τους απλόύς νόμους και την ψήφιση τους δ4εν μπορεί να γίνεται αυτό το πράγμα.Η κοινωνία χρειάζεται χρόνο για να αναπτύξει τις δυνάμεις τις δεν μπορεί να ασχολείται με τέτοια συχνότητα με νομοσχέδια.Επίσης για το χρόνο εξουσίας των κληρωτών πόσος θα είναι 1,2,3, 4 χρόνια ;Θα πρέπει να γίνεται έλεγχος σε αυτούς επίσης στο τέλους της θητείας τους απο μια ομάδα ξέρω εγώ οικονομολόγων και δικαστκών που θα βγαίνουν πάλι με κλήρωση;.ΘΑ ήθελα να ακούσω τη γνώμη σου πάνω σε αυτά τα φουτοριστικά πρόβληματα
        ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ επανέλθουμε στη ζώσα πραγματικότητα ΧΩΡΙΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ δεν πιστεύω ότι θα γίνει τίποτε .Ο’υτε θα σπάσει το απόστημα από μόνο του ούτε είναι ικανοί οι άνθρωποι αν κινηθούν σαν ιοι όπως προτείνει στο βίντεο να αλλάξουν τα πράγματα.τώρα αν αυτή θα έρθει δεν το ξέρω.Φιλικά Παναγιώτης

      • Παναγιώτη, λύσεις υπάρχουν. Για το θέμα της θέσπισης νόμων υπάρχει ο λεγόμενος «δημοσκοπικός δήμος» του Κοντογιώργη, για παράδειγμα. Εν συντομία, η άποψή μου είναι η εξής: Μόνο υποδομές και θεσμοί σε επίπεδο κοινοτήτων πιστεύω να μας σώσουν και να μας κάνουν να αντιδράσουμε. Αν το θες πιο καθαρά, πρέπει να στήσουμε αμεσοδημοκρατικές δομές σε επίπεδο κοινοτήτων. Οι κοινότητες της σημερινής εποχής είναι σε μεγάλο βαθμό διεσπαρμένες στο χώρο, οπότε χρειάζονται ηλεκτρονικές υποδομές.

        Αν ν κοινωνία μας το 2013 δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει πρόταση ειρηνικά (όπως οι Ισλανδοί) και να επιβάλει την αποπομπή της πολιτικής εξουσίας (όταν υπάρξει πρόταση, ναι, να γίνει επανάσταση), είναι επειδή έχουμε άγνοια. Άγνοια για το πως λειτουργεί ένα κράτος, τι κράτος θέλουμε, αν θέλουμε και κυρίως, πως να δρούμε σαν κοινότητες. Είναι και επειδή οι κοινότητες είναι διασπαρμένες, αλλά κυρίως επειδή έχουν μείνει αδρανείς θεατές της τεχνολογικής εξέλιξης. Για να στο πω απλά, είμαστε χωριατάκια: θέλουμε να αγοράζουμε iPad και Porse Cagien για να τα δείχνουμε και να μην ξέρουμε πως, να μην μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε. Θέλουμε να ονομάζουμε τις αποτυχίες των κρατικών δομών, μόνο για να διεκδικούμε ανομία και εξαιρέσεις για την πάρτη μας. Το βλέπεις και στον εκφασισμό της κοινωνίας. Μια επανάσταση από αυτές τις θέσεις είναι βέβαιο ότι θα καπελωθεί, ή απλώς θα εγκαταστήσει μια εξουσία που θα φορά «τα ρούχα της αλλιώς». Μόνο η δουλειά εντός των κοινοτήτων, που χρειάζεται για να στήσουμε μια πρόταση για την κοινωνία, μπορεί να προσφέρει τις βάσεις για αλλαγή πορείας.

        Αυτά πιστεύω εγώ. Σε παραπέμπω και στο Facebook (group? page?) «Κλήρωση» (δε σχετίζομαι προσωπικά με την ομάδα/σελίδα αυτή –απλώς την αναφέρω).

      • Δεν διαφωνώ ότι έχουμε αγνοια γιατί το αν θέλουμε να αλλάξουμε το κράτος μας ,τι ακριβώς θέλουμε να αλλάξουμε και πως.Δεν ξέρω για την περίπτωση της Ισλανδίας θα το κοιτάξω, κάτι είχα ακούσει για ένα δημοψήφισμα εναντίον της εφαρμογής μνημονίου.Μια επιφύλαξη όμως η ισλανδία είναι κοινωνία 300.000 όχι 10.000.000.Και συμφωνώ με την άποψη για εξουσία στις κοινότητες για να είναι πιο αντιπροσωπευτική η δημοκρατία και πιο λειτουργική (άλλο να αντιμετωπίζεις προβλήματα σε ενα συλλογικό επίπεδο μιας χώρας και άλλο μιας πόλης) Και πάλι όμως πρέπει να είναι κληρωτοί ορισμένου,μικρού χρόνου, και με άλλες ασφαλειστικές δικλείδες όπως έλεγχος της θητείας τους.Αλλά και πάλι κάποια υπουργεια η κάποιες αντίστοιχες δομές (από κληρωτούς πάντα), σε επίπεδο χώρας ,οπως υπουργεία για εθνική άμυνα η εξωτερικών θα έπρεπε να υπάρχουν.αυτά τα δυο βλέπω μόνο . ΑΛΛΑ για να επανέλθω στην πραγματικότητα τι πρεπει να γίνει για να έρθουν αυτές οι πολιτειακες αλλαγές δεν ξέρω.Ακόμα και το κίνημα των αγανακτισμένων-πήρα μέρος σε αυτό-που ήταν κίνηση πολιτών κάθε ιδεολογίας η ιδεοληψία(για να γελάσουμε και λίγο),αυτό το κίνημα λοιπόν εκφυλίστηκε και μάλιστα γρήγορα. Οποτε αν εχεις να προτεινεις τρόπους για να επιτευχθει η πολιτειακη αυτη μεταβολη θα ήταν πολυ ενδιαφερον να τους διαβασω

      • Παναγιώτη, περιμένεις να διαβάσεις κάτι άλλο και δε διαβάζεις αυτό που σου γράφω. Δεν υπάρχει τρόπος να γίνει αλλαγή όσο έχουμε (και το αντιλαμβανόμαστε) άγνοια του με τι να αντικαταστήσουμε αυτή την κατάσταση. Αν δεν βρεθούμε με άλλους και, σιγά-σιγά, με αυτούς που βοηθάν να σχηματοποιήσουμε και να κυνηγήσουμε μια απάντηση και την υλοποίησή της, δε θα έχουμε ποτέ τι να προτείνουμε για μια αλλαγή στους θεσμούς.

        Με γραπτά και με συζητήσεις –κυρίως το δεύτερο– θα ανέβει το επίπεδό μας, γιατί έτσι αναγκάζονται οι άνθρωποι να αποκολληθούν από τη διαρκή σκέψη γύρω από τον εαυτό και τη λογική του ιδιώτη που προκύπτει από αυτή. Θα χρειαστούν υποδομές που να ξεπερνούν τις αποστάσεις και πρέπει να τις φτιάξουμε μόνοι μας. Αλλά πρέπει πρώτα να ξέρουμε για τι πράγμα θέλουμε να μιλήσουμε στους άλλους και τι μας ενώνει (ώστε να υπάρχει το κίνητρο).

  13. Παράθεμα: Η Καλύτερη Διέξοδος είναι το Σχέδιο «Προσωρινής» Εξόδου του Σόιμπλε | Ιστολόγιο Σταμάτη Καββαδία

    • Ο νόμος Παυλόπουλου είναι το 2008 (3636/2008) και τροποποιεί το νόμο Σκανδαλίδη, του 2004 (3231/2004). Δε θυμάμαι ποιες χρονιές έγιναν εκλογές, αλλά η Βικιπαίδεια λέει:

      «Ο νόμος 3231 δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 11 Φεβρουαρίου 2004, αλλά δεν ίσχυσε στις εκλογές του Μαρτίου του 2004. Αυτό οφείλεται στην πρόβλεψη του άρθρου 54 §1 του Συντάγματος μετά την αναθεώρησή του το 2001: οι εκλογικοί νόμοι ισχύουν από τις μεθεπόμενες εκλογές, εκτός εάν ψηφισθούν από τα 2/3 των βουλευτών, οπότε ισχύουν από τις επόμενες. Ο συγκεκριμένος νόμος δε συγκέντρωσε τέτοια πλειοψηφία, αφού ψηφίσθηκε μόνο από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και τον ανεξάρτητο Στέφανο Μάνο.»

      Άρα, δε νομίζω ότι υπήρξαν εκλογές που ίσχυαν οι νόμοιο που περιγράφω, πριν το 2006, που ρωτάς. Τον προηγούμενο νόμο δεν τον έχω ψάξει καθόλου…

    • Για να πω την αλήθεια, είναι σύνθετο το ερώτημα και χρειάζεται μελέτη ολόκληρη για τη σοβαρή απάντησή του, σε ό,τι αφορά τους τώρα ισχύοντες νόμους. Οι απέχοντες, ως σύνολο, πιστεύω δεν μπορούν να οδηγήσουν σε μη-δημιουργία κυβέρνησης, καθώς δε λογαριάζονται στα ποσοστά. Νομίζω πως το μόνο που συμβαίνει είναι ότι, επί του συνόλου του εκλογικού σώματος, περιλαμβανομένων όσων απέχουν, η κυβέρνηση θα έχει βγει με ποσοστό επί των έγκυρων μικρότερο του 33,67% ( = 101 / 300, όπου 101 οι ελάχιστες έδρες που χρειάζεται, χωρίς το δώρο των 50).

      Ίσως κάτσω να ξαναδώ το θέμα, για μια πιο εκτενή, μαθηματική μελέτη του, αυτή τη φορά, ώστε να απαντούνται τέτοια ερωτήματα… Είναι ενδιαφέρον το θέμα της αποχής. Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλές αυταπάτες, γύρω από αυτή.

Υποβολή Σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s