Η Καλύτερη Διέξοδος είναι το Σχέδιο «Προσωρινής» Εξόδου του Σόιμπλε


Η καλύτερη διέξοδος που βρίσκω είναι το σχέδιο «προσωρινής» εξόδου από το ευρώ, του Σόιμπλε. Προτείνω να δυσκολέψουμε την κυβέρνηση στην εφαρμογή του μνημονίου. Αλλά, δε χρειάζεται να το προτείνω –θα προκύψει. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι η εμμονή στο ευρώ από δεξιά και αριστερά μεγάλα κόμματα, μπορεί να οδηγήσει τον κόσμο σε ακραίες τοποθετήσεις στις εκλογές.

Προτείνω την έξοδο, γιατί δεν πιστεύω σε αυτή την Ευρώπη και ακόμη περισσότερο στο ευρώ, αν και θεωρώ ότι μπορεί να αλλάξουν λίγο, με τον καιρό. Θα πρέπει, όμως, να βρουν αντίσταση και όχι υποταγή. Θα πρέπει να βρουν απόρριψη, για να αλλάξουν.

Από καθαρά οικονομική σκοπιά, δεν έχουμε την παραγωγική ικανότητα να λειτουργήσουμε με τόσο ακριβό νόμισμα, όσο είναι το ευρώ. Το μόνο που καταφέρνουμε με το ευρώ είναι να διευκολύνουμε τις εισαγωγές και αυτό δημιουργεί διαρκή ανάγκη για δανεισμό. Το να μείνουμε στο ευρώ και να μειώσουμε το εισόδημά μας, ώστε να μην μπορούμε να αγοράζουμε τόσα πράγματα, με την ελπίδα ότι θα μειωθούν οι εισαγωγές, δε λειτουργεί, γιατί τα τοπικά παραγόμενα προϊόντα δεν έχουν πλεονέκτημα, καθώς παράγονται με κόστος σε ευρώ. Μόνο η προτίμηση των ελληνικών προϊόντων μπορεί να μας βοηθήσει, αλλά, όταν δεν υπάρχει αυθόρμητος λόγος (όπως η τιμή), διαρκώς ξεχνιέται αυτό (τα «μικρά» παιδιά είναι κακομαθημένα, θέλουμε φορεματάκι σαν της φίλης μας, κλπ).

Μίλα_για_τον_Εαυτό_σου

Ακόμα κι αν η ευρωζώνη μπορεί να αλλάξει, εμείς δεν είμαστε σε θέση να την αντέξουμε, δεδομένου του χρέους μας. Επιπλέον, η έξοδος προσφέρει μείωση χρέους (ακόμα και στην εκδοχή «προσωρινής» εξόδου του Σόιμπλε!!!). Αυτή είναι, λοιπόν, η πιο θεμιτή λύση. Εξασφαλίζει την σταδιακή μετάβαση, που το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν είναι σε θέση να προετοιμάσει και εγκλωβίζει τη χώρα σε μονόδρομους. Εξασφαλίζει την παραμονή στην ΕΕ και το γεωπολιτικό προσανατολισμό της χώρας, που έχει προσφέρει χρόνια σχετικής ασφάλειας από τις Τουρκικές διεκδικήσεις.

Η παραμονή στην ΕΕ δεν είναι μόνο ή κυρίως θετική, αλλά δεν είμαστε σε θέση να επιλέξουμε διαφορετική πορεία. Καμία κυβέρνηση ή κομματικός σχηματισμός δεν έχει καν πρόταση για βιομηχανικές πολιτικές, που να μπορούν να ανταπεξέλθουν στον ανταγωνισμό του νεοφιλελευθερισμού και στις κούρσες προς τον πυθμένα (race to the bottom) που υιοθετεί. Κούρσες προς τον πυθμένα στην εταιρική φορολογία, στο κοινωνικό κράτος, στους κατώτατους μισθούς και κούρσα προς την οροφή στην ανισότητα.

Τέτοιες βιομηχανικές πολιτικές ακόμα επιζητούνται, από τους προοδευτικούς των κοινωνιών. Για την ώρα, στην Ελλάδα, παραδίδουμε τις αλυσίδες παροχής για τα αγροτικά μας προϊόντα, σε 4 ιδιωτικές εταιρίες, πιθανότατα, μαζί με εγγυημένη την απώλεια της ποιότητας αυτών των αγροτικών προϊόντων. Μη με παρεξηγήσετε: πρόκειται για κάτι, μάλλον, καλό για το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας, αλλά παραδίδει τους αγρότες στο διεθνή ανταγωνισμό με μεγαλοαγρότες, όπου μετράει η ποσότητα κι όχι η ποιότητα, επειδή δεν έχουν τη δυνατότητα να φτάσουν τα προϊόντα τους στο ράφι και το κράτος αδυνατεί να σχεδιάσει κάποια στήριξη σε αυτό.

Οι Κασσάνδρες εναντίον της εξόδου από το ευρώ είναι υποστηρικτές συγκεκριμένων συμφερόντων. Προτείνουν μια πορεία που δεν είναι διατεθειμένος –ακόμα τουλάχιστον– να πάρει ο πληθυσμός, στην πλειοψηφία του. Δηλαδή, απαιτούν τη στροφή στην οικονομία της γνώσης, την έρευνα, την επιχειρηματικότητα και τις εξαγωγές. Όσοι δεν πάρουν αυτή την πορεία, μένουν φτωχοί και με μειούμενες κοινωνικές παροχές, όσο ο αριθμός τους αυξάνει. Πρόκειται για μια στάση αδιάφορη για την κοινωνία, που δεν της δίνει χρόνο ή στήριξη για να προσαρμοστεί, ή να αποφασίσει σχετικά και την εκβιάζει.

Η μόνη λύση που είναι καλύτερη από αυτή της «προσωρινής» εξόδου (καλύτερη, για την ευρωζώνη) είναι να επιτραπούν παράλληλα νομίσματα: παράλληλη έκδοση δραχμής και συμμετοχή στο ευρώ. Αλλά, ενδεχομένως αυτή η λύση δε θα μας δοθεί με «κούρεμα» του χρέους, οπότε, ενώ είναι καλύτερη, πιστεύω, για το ευρώ (βλ. εδώ την αναφορά της από τον Harold James, καθηγητή ιστορίας των οικονομικών), έχει μεγαλύτερο ή και ανυπέρβλητο κόστος για μας (αναφέρομαι σε χρονικό κόστος, σε συνθήκες ύφεσης, λόγω του βάρους του μη-βιώσιμου χρέους). Αρχίζουν, βέβαια, να ακούγονται κάποιες φωνές, που λένε ότι οι επικλήσεις μη-νομιμότητας διαγραφής χρέους εντός του ευρώ είναι αβάσιμες. Αλλά το παράλληλο, ασθενέστερο νόμισμα ή η πλήρης έξοδος από το ευρώ, είναι σημαντικότερες από τη μείωση του χρέους, γιατί περιλαμβάνουν έναν σημαντικό βαθμό ανεξαρτησίας, που τώρα η χώρα δεν έχει και είναι διαρκώς εγκλωβισμένη σε εκβιασμούς. Δε θα έδινα, λοιπόν, προτεραιότητα σε αυτή την πιθανότητα.


Στο πολιτικό επίπεδο, πιστεύω ότι πρέπει να «ανατρέψουμε» το κοινοβουλευτικό-κομματοκρατικό σύστημα, με απονομιμοποίησή του στις επόμενες εκλογές και να διεκδικήσουμε έλεγχο στην κοινοβουλευτική διαδικασία και την παρέμβαση μέσω της δυνατότητας ανάκλησης αλλά και εισήγησης προτάσεων νόμου με δημοψηφίσματα. Η διεκδίκηση πρέπει να είναι στην κατεύθυνση του συστήματος της Ελβετίας και υπάρχει εδώ και δεν πρέπει να ανακατευθεί με άλλα ζητήματα, επιμέρους πολιτικών αποφάσεων ή και άλλων θεμάτων αλλαγής του πολιτεύματος (πχ, κάποιοι μιλούν για προεδρική δημοκρατία). Έχω αναλύσει πως θα μπορούσε να αμφισβητηθεί το κύρος της σύνθεσης της βουλής και του εκλογικού νόμου παλαιότερα, με αφορμή τους αγανακτισμένους (βλ. εδώ). Δυστυχώς, αμφιβάλω ότι έχουμε αρκετούς πραγματικούς δημοκράτες στην κοινωνία μας, για να κινηθούμε με επάρκεια σε αυτή την κατεύθυνση.

Σύντομος σύνδεσμος: http://wp.me/p1AUd3-3x

Advertisements

Υποβολή Σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s