Η δύναμη των δημοψηφισμάτων πρωτοβουλίας πολιτών


Ο Όρμπαν κάνει ξανά πίσω!

Μία ομάδα νεαρών επαγγελματιών και φοιτητών, έχοντας ως βάση ένα παλιό υπόγειο, κατάφεραν να μαζέψουν περισσότερες από 200.000 υπογραφές στην διάρκεια ενός μήνα. Οι υπογραφές αυτές δήλωναν την αντίθεση, όσων υπέγραφαν, στην υποψηφιότητα της Βουδαπέστης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024.

Η ομάδα ονομάζεται Momentum και απαίτηση των μελών της ήταν η διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος σχετικά με την υποψηφιότητα της πόλης τους. Θεωρούν ότι η χώρα δεν έχει τους απαραίτητους πόρους για να φιλοξενήσει ένα τόσο μεγάλο γεγονός.

Όμως, ο Πρωθυπουργός της χώρας, Βίκτορ Όρμπαν, τους πρόλαβε! Νιώθοντας την πιθανότητα μίας καθαρής ήττας στις κάλπες του δημοψηφίσματος απέσυρε την υποστήριξη του στην υποψηφιότητα της Βουδαπέστης.

Πηγή: Η δύναμη των δημοψηφισμάτων πρωτοβουλίας πολιτών

Αντιπροσώπευση χωρίς Διαρκή Δημοκρατικό Έλεγχο δεν γίνεται


Συχνά κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας –ή μας κοροϊδεύουν– κάνοντας κάποια λογικά άλματα, παρακάμπτοντας λίγη από τη λογική μας. Στα παρακάτω, καλό είναι να διαχωρίσουμε στο μυαλό μας την έννοια αντιπροσώπευση, από αυτό που έχουμε συνηθίσει να εννοούμε ως αντιπροσώπευση, στο πολίτευμα της χώρας μας. Συχνά, μιλούμε για αντιπροσώπευση με την ιδέα ενός «αντιπροσωπευτικού» νομοθετικού σώματος, ανώτερου κάθε άλλου νομοθετικού σώματος. Όπως θα δείξω παρακάτω ότι αυτό είναι αδύνατο, αν το ανώτατο «αντιπροσωπευτικό» νομοθετικό σώμα είναι σε συμφωνία με την έννοια αντιπροσώπευση.

Υπάρχει μία λογική προϋπόθεση, για να λέγεται ένα σώμα αντιπροσωπευτικό:

Η πλειοψηφία των εντολέων δεν μπορεί να καταπιέζεται από καμία από τις αποφάσεις των αντιπροσώπων, γιατί τότε… αυτοί δεν είναι αντιπρόσωποι!

Ακριβώς επειδή, αφ’ εαυτού ένα κοινοβουλευτικό σώμα δεν μπορεί να εγγυηθεί αυτή την προϋπόθεση, η ίδια η έννοια της αντιπροσώπευσης είναι σε σύγκρουση με τον κοινοβουλευτισμό, όπως τον ζούμε σήμερα! Δεν είναι δυνατό να περιγραφεί επαρκώς ένα πολίτευμα ως αντιπροσώπευση, δεν γίνεται, δηλαδή, ένα σώμα αντιπροσώπων να έχει τελικό νομοθετικό ρόλο, γιατί τότε δεν γίνεται να εξασφαλιστεί ότι οι αντιπρόσωποι δεν θα παραβιάσουν το ρόλο τους. Αυτό δεν είναι ένα απλό ενδεχόμενο. Η ελάχιστη ειλικρίνεια θα μας κάνει να παραδεχτούμε ότι, είναι βέβαιο ότι, όποιο τέτοιο νομοθετικό σώμα, με τελεσίδικο νομοθετικό ρόλο, είναι καταδικασμένο να παραβιάσει αυτή την αρχή και, άρα, να μην είναι αντιπροσωπευτικό.

Ανεργία στην Ζώνη του Ευρώ και Ευρω-μονόδρομος: Αποδομώντας την Ομιλία του Mario Draghi της 22ας Αυγούστου 2014


Η ομιλία του Mario Draghi για την ανεργία στη ζώνη του ευρώ, είναι συστηματική, σοβαρή, ενδιαφέρουσα και, ακόμα, μορφωτική! Αρχίζει ως εξής:

Κανείς στην κοινωνία δε μένει ανέγγιχτος από μια κατάσταση υψηλής ανεργίας. Για τους ίδιους τους ανέργους, είναι συχνά μια τραγωδία που έχει διαρκείς επιπτώσεις στο εισόδημα της ζωής τους. Για τους εργαζόμενους, ενισχύει την ανασφάλεια της εργασίας και υπονομεύσει την κοινωνική συνοχή. Για τις κυβερνήσεις, επιβαρύνει τα δημόσια οικονομικά και βλάπτει τις εκλογικές προοπτικές. Και η ανεργία είναι στην καρδιά της μακροπρόθεσμης δυναμικής που διαμορφώνει τον βραχυπρόθεσμο και μεσοπρόθεσμο πληθωρισμό, που σημαίνει ότι επηρεάζει επίσης τις κεντρικές τράπεζες. Πράγματι, ακόμα και όταν δεν υπάρχουν ρίσκα για τη σταθερότητα των τιμών, αλλά η ανεργία βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα και η κοινωνική συνοχή απειλείται, η πίεση προς την κεντρική τράπεζα να αντιδράσει πάντοτε αυξάνει.[1]

Στην υπόλοιπη ομιλία, ο Mario Draghi προωθεί αυτά που επιβάλλονται από τον ιδιόμορφο καπιταλισμό του σκληρού ευρώ. Θα μας πει ότι αυτή την περίοδο ορθά η ΕΚΤ και η νομισματική της πολιτική υποστηρίζει την ανάπτυξη (αναφερόμενος στα πρόσφατα προγράμματα ενθάρρυνσης των τραπεζών να δανείσουν στην πραγματική οικονομία [2]), αλλά ότι αυτό πρέπει να θεωρηθεί η ευκαιρία που έχουν τα κράτη για καταπολέμηση της διαρθρωτικής ανεργίας [3]. Συνέχεια

Η Αδυναμία της Δημοκρατίας Μπροστά στο Παγκόσμιο Οικονομικό Πρόβλημα και η Ανισότητα στη Μόρφωση


prison

 

Βιώνουμε εκείνη την ιστορική συγκυρία στην οποία η κοινωνία δεν αντιλαμβάνεται πια την παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα (η οποία κάνει πλέον πολύ έντονη και επιτακτική την παρουσία της, μέσα από την επιβολή της οικονομίας), στην οποία καλούμαστε να αντιδράσουμε. Ακόμα κι αν είχαμε την πραγματική δημοκρατία στα χέρια μας, θα πέφταμε σε σειρά λαθών μέχρι να αντιληφθούμε (αν ποτέ το πετυχαίναμε) πως το μεγάλο πρόβλημα έρχεται από έξω!!!

Θα λέγαμε, ίσως, ότι βασικό στοιχείο της Δημοκρατίας είναι η εμπιστοσύνη σε αυτούς που «δεν  αντιλαμβάνονται». Αυτοί πληρώνουν το τίμημα των αποφάσεων, αυτοί πρέπει και να τις παίρνουν.   Δυστυχώς, όμως, αν ρωτήσετε αυτούς που δεν καταλαβαίνουν –αυτούς που αναρωτιούνται τι να ψηφίσουν, αλλά δεν έχουν να προτείνουν κάτι άλλο από αυτό που προτείνουν τα κόμματα–, θα σας πουν ότι δεν μπορούν να καταλάβουν (π.χ., ζητήματα οικονομικής ή νομισματικής πολιτικής) και κατά συνέπεια δεν έχουν, στην πλειοψηφία τους, κανένα σκοπό να προσπαθήσουν να καταλάβουν. Έτσι φτάνουμε στην ανάγκη για ηγέτες. Δεν πρόκειται για μια ιδιώτευση, όπως συχνά κατηγορείται, αλλά για μια αδυναμία της μεγάλης μάζας του πληθυσμού να παρακολουθήσει και να συμμετέχει στη συζήτηση πολύπλοκων πραγμάτων, όπως η οικονομία, για τα οποία καλείται να αποφασίσει. Και η απάντηση είναι: Θα ακολουθήσω κάποιο κόμμα! Ό,τι λέει το κόμμα!

Συνέχεια

Ξεκαθαρίζοντας τον Εκλογικό Νόμο: η Τελευταία Ευκαιρία της Δημοκρατίας!


Αν και υπάρχει διαρκής προσπάθεια συσκότισης της πραγματικότητας του εκλογικού νόμου σε σχέση με τα λευκά, πολλοί έχουν ήδη ενημερωθεί ότι τα λευκά δεν  προσμετρώνται στα έγκυρα (ερμηνευτικός νόμος 3434/2006, άρθρο 1). Ανεξάρτητα από αυτό, η κοινοβουλευτική μας «δημοκρατία» περιλαμβάνει στον πυρήνα της, δηλαδή στον εκλογικό νόμο, τρεις αμιγώς καλπονοθευτικούς μηχανισμούς. Σε προηγούμενο άρθρο μου («Μποϊκοτάζ του Εκλογικού Νόμου μέσω της Ψήφου»), εξέθεσα τους δύο μόνο από αυτούς και προσπάθησα να παρουσιάσω γραφικά την αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος από την αποχή, τα λευκά και τα άκυρα, που κατά τη γνώμη μου αποτελεί τη μεγαλύτερη παραχάραξη  της δημοκρατικής έκφρασης των πολιτών.

Εδώ, με κύριο οδηγό το πολύ κατατοπιστικό άρθρο της ΒΙΚΙΠΑΙΔΙΑ για το «Ελληνικό εκλογικό σύστημα», θα προσπαθήσω με παραδείγματα να αποκαλύψω όλες τις πλευρές της μαθηματικής φόρμουλας πλαστογράφησης της δημοκρατικής έκφρασης των Ελλήνων. Το σκεπτικό μου είναι ότι, σε αυτούς τους καιρούς έντονης αμφισβήτησης των πολιτικών και των κομμάτων, υπάρχει ακόμα η δυνατότητα να απογυμνωθεί η ψευδεπίγραφη δημοκρατία μας από το μανδύα του εκλογικού νόμου και να φανεί σε όλη της την ένδεια. Αυτή η δυνατότητα βρίσκεται στην αποδυνάμωση των κοινοβουλευτικών κομμάτων, με σκοπό την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω έγκυρων ψήφων σε εξωκοινοβουλευτικά κόμματα (που λαμβάνουν ποσοστό κάτω του 3%) κατά τυχαίο τρόπο. Συνέχεια

Μποϊκοτάζ του Εκλογικού Νόμου μέσω της …Ψήφου! (ή Τι κάνουμε στις Εκλογές)


Το εκλογικό σύστημα στην Ελλάδα περιλαμβάνει μια σειρά από νομικίστικες δικλείδες, που καταργούν κάθε έννοια δημοκρατίας, στον πολύ περιορισμένο βαθμό που η δημοκρατία θα μπορούσε να φορέσει το καπέλο της αντιπροσώπευσης, εξ αρχής. Φαινομενικά, η σημαντικότερη είναι η αρχή της ενισχυμένης αναλογικής, η οποία δίνει πλεονέκτημα σε ένα κόμμα όσο πιο μεγάλο είναι το ποσοστό που παίρνει επί των έγκυρων ψήφων –δηλαδή κάτι σαν καπιταλισμός με τις ψήφους! Με την πρόφαση της εύνοιας ισχυρών κυβερνήσεων, για χάρη της πολιτικής σταθερότητας, υφαρπάζεται από τα υπόλοιπα κόμματα ένας αριθμός εδρών (ανάλογα με το ποσοστό τους), έως ότου συμπληρωθούν 50 έδρες που πηγαίνουν σε όποιον σχηματίσει κυβέρνηση.

Συνέχεια

Η Άμεση Δημοκρατία είναι Εφικτή με λίγους μόνο Συμβιβασμούς!


Ηράκλειο,  20 Ιουνίου 2011,

 

Επειδή το σκέφτομαι κι εγώ, σαν πολλούς από σας, καιρό τώρα, έχω να προτείνω τα παρακάτω (με την σχετική αιτιολόγηση). Πιστεύω ότι ένα από τα κυριότερα προβλήματα της δημοκρατίας σήμερα, 2ο μετά την 4ετή παραχώρηση της εξουσίας σε «αντιπροσώπους», είναι ότι χάνονται οι επί μέρους προτάσεις-απόψεις στα πλαίσια κάποιας συνολικής κατεύθυνσης. Έτσι, «πρέπει» να ψηφίσει κανείς ένα κόμμα του οποίου του αρέσει η διαφημιζόμενη συνισταμένη των προτάσεών του (πχ κόμματα σαν τους οικολόγους χάνουν την στήριξη της κοινωνίας, τουλάχιστον στην Ελλάδα). Συνέχεια