Σκέψεις πάνω στο Άρθρο του Νουριέλ Ρουμπινί «Πτώχευση και έξοδος από το ευρώ η λύση για την Ελλάδα»


Περί του άρθρου του Ρουμπινί (http://www.euro2day.gr/news/highlights/121/articles/658066/Article.aspx)…

Το κύριο συμπέρασμα του άρθρου είναι ότι, όποιο δρόμο και αν διαλέξει η Ελλάδα, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο βάθος της ύφεσης (μείωσης του ΑΕΠ), αλλά στο πόσο γρήγορα «θα χτυπήσουμε πάτο» ώστε μετά να αρχίσουμε να έχουμε ανάπτυξη. Το σχέδιο του κ. Ρουμπινί λέει ότι, για να μην έχουμε μια 10ετή ή 5ετή πορεία ύφεσης, μπορούμε να …πάμε κατευθείαν πάτο και μετά να ξεκινήσουμε από εκεί με ανάπτυξη!!! Συνέχεια

Μποϊκοτάζ του Εκλογικού Νόμου μέσω της …Ψήφου! (ή Τι κάνουμε στις Εκλογές)


Το εκλογικό σύστημα στην Ελλάδα περιλαμβάνει μια σειρά από νομικίστικες δικλείδες, που καταργούν κάθε έννοια δημοκρατίας, στον πολύ περιορισμένο βαθμό που η δημοκρατία θα μπορούσε να φορέσει το καπέλο της αντιπροσώπευσης, εξ αρχής. Φαινομενικά, η σημαντικότερη είναι η αρχή της ενισχυμένης αναλογικής, η οποία δίνει πλεονέκτημα σε ένα κόμμα όσο πιο μεγάλο είναι το ποσοστό που παίρνει επί των έγκυρων ψήφων –δηλαδή κάτι σαν καπιταλισμός με τις ψήφους! Με την πρόφαση της εύνοιας ισχυρών κυβερνήσεων, για χάρη της πολιτικής σταθερότητας, υφαρπάζεται από τα υπόλοιπα κόμματα ένας αριθμός εδρών (ανάλογα με το ποσοστό τους), έως ότου συμπληρωθούν 50 έδρες που πηγαίνουν σε όποιον σχηματίσει κυβέρνηση.

Συνέχεια

Η Άμεση Δημοκρατία είναι Εφικτή με λίγους μόνο Συμβιβασμούς!


Ηράκλειο,  20 Ιουνίου 2011,

 

Επειδή το σκέφτομαι κι εγώ, σαν πολλούς από σας, καιρό τώρα, έχω να προτείνω τα παρακάτω (με την σχετική αιτιολόγηση). Πιστεύω ότι ένα από τα κυριότερα προβλήματα της δημοκρατίας σήμερα, 2ο μετά την 4ετή παραχώρηση της εξουσίας σε «αντιπροσώπους», είναι ότι χάνονται οι επί μέρους προτάσεις-απόψεις στα πλαίσια κάποιας συνολικής κατεύθυνσης. Έτσι, «πρέπει» να ψηφίσει κανείς ένα κόμμα του οποίου του αρέσει η διαφημιζόμενη συνισταμένη των προτάσεών του (πχ κόμματα σαν τους οικολόγους χάνουν την στήριξη της κοινωνίας, τουλάχιστον στην Ελλάδα). Συνέχεια

Καμία Συναίνεση στην Υποδούλωση της Πολιτικής στην Οικονομία


Ηράκλειο,  28 Μαΐου 2011

Οικονομική Κρίση και Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Εν συντομία, η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 αποκάλυψε ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες, που είχαν εκτεθεί σε «τοξικά» χρηματιστηριακά προϊόντα και παράγωγα, δεν χρειάζεται να αναλάβουν το ρίσκο για αυτές τις κινήσεις τους. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αποφάσισαν ότι φοβούνται να αφήσουν τις τράπεζες να αναλάβουν το ρίσκο, λόγω πιθανών αλληλεξαρτήσεων που έχουν αυτές, με το φόβο ενός τραπεζικού ντόμινο. Όταν τα κράτη άρχισαν να υποστηρίζουν οικονομικά τις τράπεζες, για να βελτιώσουν την φερεγγυότητά τους, «οι αγορές» αποφάσισαν ότι δεν είναι δυνατόν να …δανείζουν οι ιδιωτικές τράπεζες τα κράτη και τα κράτη να δανείζουν ή να εγγυούνται για τις ιδιωτικές τράπεζες! Έτσι, άρχισε ο πόλεμος των spread, ο οποίος είχε, αρχικά τουλάχιστον, σκοπό να αναλάβουν και οι ευρωπαϊκές τράπεζες το κομμάτι του ωστικού κύματος που τους αντιστοιχούσε, από την φούσκα της αμερικανικής αγοράς ακινήτων και την κρίση του 2008. Συνέχεια