Η Αδυναμία της Δημοκρατίας Μπροστά στο Παγκόσμιο Οικονομικό Πρόβλημα και η Ανισότητα στη Μόρφωση


robbery.jpg

(5 Απριλίου 2014)

Βιώνουμε εκείνη την ιστορική συγκυρία στην οποία η κοινωνία δεν αντιλαμβάνεται πια την παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα (η οποία κάνει πλέον πολύ έντονη και επιτακτική την παρουσία της, μέσα από την επιβολή της οικονομίας), στην οποία καλούμαστε να αντιδράσουμε. Ακόμα κι αν είχαμε την πραγματική δημοκρατία στα χέρια μας, θα πέφταμε σε σειρά λαθών μέχρι να αντιληφθούμε (αν ποτέ το πετυχαίναμε) πως το μεγάλο πρόβλημα έρχεται από έξω!!!

Θα λέγαμε, ίσως, ότι βασικό στοιχείο της Δημοκρατίας είναι η εμπιστοσύνη σε αυτούς που «δεν αντιλαμβάνονται». Αυτούς που δεν αντιλαμβάνονται, παρά επιφανειακά, τι αντιμετωπίζουν και δεν καταλαβαίνουν πως θα μπορούσαν να αντιδράσουν. Αυτοί πληρώνουν το τίμημα των αποφάσεων, αυτοί πρέπει και να τις παίρνουν.

Δυστυχώς, όμως, αν ρωτήσετε αυτούς που «δεν καταλαβαίνουν» –αυτούς που αναρωτιούνται τι να ψηφίσουν, αλλά δεν έχουν να προτείνουν κάτι άλλο από αυτό που προτείνουν τα κόμματα–, θα σας πουν ότι δεν μπορούν να καταλάβουν και κατά συνέπεια δεν έχουν, στην πλειοψηφία τους, κανένα σκοπό να προσπαθήσουν να καταλάβουν. Έτσι φτάνουμε στην ανάγκη για ηγέτες. Δεν πρόκειται για μια ιδιώτευση, όπως συχνά κατηγορείται, αλλά για μια αδυναμία της μεγάλης μάζας του πληθυσμού να παρακολουθήσει και να συμμετέχει στη συζήτηση πολύπλοκων πραγμάτων, όπως η οικονομία, για τα οποία καλείται να αποφασίσει. Και η απάντηση είναι: Θα ακολουθήσω κάποιο κόμμα! Ό,τι λέει το κόμμα!

Η πολιτική αδυναμία της κοινωνίας (π.χ. να αποφασίσει τι να ψηφίσει), δυστυχώς, δεν οφείλεται πραγματικά στο πολιτικό σύστημα και το πολιτικό προσωπικό, ή στην εκτενή διαφθορά του. Απλά, η κοινωνία δεν τολμά να παραδεχτεί τη σκληρότητα των επιλογών που κάνει η ίδια. Είναι μια εσωτερική πάλη, στην οποία οι λογικές απαντήσεις είναι πολύ δύσκολες για τους περισσότερους και μάλιστα αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει κι ούτε ενδιαφέρει να αλλάξει.

Δεν μας ενδιαφέρει να προσπαθήσουμε για ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που δεν ενισχύει την ανισότητα και δεν εξαναγκάζει τον ανταγωνισμό. Αυτά είναι παγκόσμια ζητήματα. Πρέπει, απλά, να γίνει κάτι για μας, τώρα, εδώ. Δε θέλουμε να αγωνιστούμε απέναντι σε αυτόν τον ασαφή και αφηρημένο μηχανισμό του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Θέλουμε να έρθει ένας ηγέτης ή μια «δημοκρατία», που να υποστηρίξει το δικό μας δίκιο πάνω από το δίκιο των άλλων, μέσα στην ίδια μας τη χώρα.

Δυστυχώς, δε λύνεται έτσι το πρόβλημα. Δεν μπορεί ούτε η δημοκρατία να αποφασίσει μεταξύ της μη προόδου και της οικονομικά εξαναγκασμένης οπισθοδρόμησης της χώρας (από τη μια) και της εσωτερικής φτωχοποίησης ώστε να αναδειχθούν λίγες επαρκώς ανταγωνιστικές εταιρίες για να μπορεί μια μειοψηφία (σημαντικού όμως ποσοστού) να παρακολουθήσει τη διεθνή «πρόοδο» (από την άλλη).

Αυτή η «εμπιστοσύνη σε αυτούς που δεν αντιλαμβάνονται» δε μπορεί να βελτιώσει τις ζωές της πλειοψηφίας με λογικό τίμημα. Δεν μπορούμε να αποφασίσουμε δημοκρατικά σε μια μικρή χώρα, για ένα ζήτημα παγκόσμιο. Δε μας σώζει από την απόφαση μέσα-ή-έξω-από-το-ευρώ η αντικατάσταση της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ με τον Κώστα, τη Ζωή, το Γιάννη, την Άννα, το Σταμάτη, τη Φωφώ, τον Πέτρο, την Πόπη, ούτε και το τέλος της διαφθοράς (ακόμα κι αν το πετυχαίναμε).

Επειδή είναι πολύ εύκολο να με παρεξηγήσετε, θα πρέπει να το διευκρινίσω. Δεν αντιτίθεμαι στο πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας. Όμως, παρά την εμπιστοσύνη που έχω στην κοινωνική νοημοσύνη και τα κοινωνικά δίκτυα ως φορέα της, εφιστώ την προσοχή στο ότι η δημοκρατία από μόνη της, αν και η καλύτερή μας επιλογή, δεν είναι σε θέση να λύσει αυτό το πρόβλημα, χωρίς συστηματική και πολύπλευρη συνδρομή ειδικών, ώστε να γίνουν αντιληπτές οι εναλλακτικές και οι πιθανές τους επιπτώσεις.

Ακόμα και έτσι, αν ληφθεί υπόψιν η παγκόσμια κατάσταση της συζήτησης για την οικονομία και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, ακόμα και οι πιο ειδικοί (πχ νομπελίστες) τείνουν να συσσωρεύονται κυρίως πίσω από πολιτικές απόψεις, ιδεολογίες και γενικώς να είναι προκατειλημμένοι στην ερμηνεία της επιστήμης, ώστε να μη μένουν αντικειμενικοί στο τι είναι γνώση και τι γνώμη επί του επιστημονικού τους αντικειμένου.

Αν μάλιστα λάβουμε υπόψιν τη γενικότερη απαίτηση εξειδίκευσης, που διαρκώς θα αυξάνεται εντός του υπάρχοντος ανταγωνιστικού και παγκοσμιοποιημένου οικονομικού συστήματος, η δύναμη της δημοκρατίας να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις θα βαίνει φθίνουσα, ακόμα κι αν επιτευχθεί άμεση δημοκρατία σε παγκόσμιο επίπεδο.

Κατά τη γνώμη μου, ο οικονομικός φιλελευθερισμός, ως επιλογή, απλά αναδεικνύει τον καταστροφικό κίνδυνο της ανισότητας ως προς τη μόρφωση, η οποία μάλιστα έχει δύο εκφάνσεις: μια εντός του ατόμου (που την αποκαλούμε εξειδίκευση) και μία ανάμεσα στα μέλη της παγκόσμιας κοινωνίας, αλλά και τις οργανώσεις, τις εταιρίες και τις κυβερνήσεις ως συλλογικούς φορείς γνώσης. Χωρίς, ισόρροπη μόρφωση, η δημοκρατία είναι πολυτέλεια και αν επιτυγχάναμε την ισόρροπη μόρφωση, η δημοκρατία θα ήταν, σχεδόν, αναπόφευκτο επακόλουθο! Είναι η αύξηση της ανισορροπίας στη μόρφωσης που οδηγεί στην υποβάθμιση της πολιτικής ζωής των ανεπτυγμένων κοινωνιών και δεν πρόκειται να αντιμετωπιστεί ή να αλλάξει καθόλου εύκολα. Η Wall Street, η FED και η ECB, μαζί με ένα σμήνος πολυεθνικές, έχουν συγκεντρώσει πολύ εξειδικευμένη και ανισόρροπη γνώση, και έχουν οργανώσει με σημαντικά αντιδημοκρατική δομή το χρήμα και την οικονομία. Ο νέος μεσαίωνας θα επιμείνει.

 

Σύντομος Σύνδεσμος (Short Link): http://wp.me/p1AUd3-7K

Advertisements

Είδη και Ποσότητα Χρήματος στη Ζώνη του Ευρώ: Η Ελληνική Συμβολή


Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) κατηγοριοποιεί το χρήμα [1], ή τα νομισματικά μεγέθη (monetary aggregates) όπως τα ονομάζει η Τράπεζα της Ελλάδας (ΤτΕ), σε τρεις γενικές κατηγορίες. Τις ονομάζει στενό χρήμα (narrow money), «ενδιάμεσο» χρήμα («intermediate» money) και ευρύ χρήμα (broad money), ή M1, M2 και M3, αντίστοιχα. Συνέχεια

Σκέψεις πάνω στο Άρθρο του Νουριέλ Ρουμπινί «Πτώχευση και έξοδος από το ευρώ η λύση για την Ελλάδα»


Περί του άρθρου του Ρουμπινί (http://www.euro2day.gr/news/highlights/121/articles/658066/Article.aspx)…

Το κύριο συμπέρασμα του άρθρου είναι ότι, όποιο δρόμο και αν διαλέξει η Ελλάδα, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο βάθος της ύφεσης (μείωσης του ΑΕΠ), αλλά στο πόσο γρήγορα «θα χτυπήσουμε πάτο» ώστε μετά να αρχίσουμε να έχουμε ανάπτυξη. Το σχέδιο του κ. Ρουμπινί λέει ότι, για να μην έχουμε μια 10ετή ή 5ετή πορεία ύφεσης, μπορούμε να …πάμε κατευθείαν πάτο και μετά να ξεκινήσουμε από εκεί με ανάπτυξη!!! Συνέχεια